MOJE ŻYCIE – PIOTR TYMOCHOWICZ - 72

Jak odkryliśmy Małgosię Sochę

(Moje Życie – z mojego subiektywnego punktu widzenia)

Autor: Piotr Tymochowicz

teoriaq.com

Głównym tematem moich szkoleń jest asertywność w wersji, do której prowokuje Teoria Q, czyli duosertywność – połączenie treningu sugestywnością z klasyczną asertywnością. Oprócz tego podstawy marketingu – także w nowej wersji – jako Marketing Zespolony, Czytanie Osobowości, Mowa ciała w biznesie i wiele innych autorskich moich tematów.

Moimi pierwszymi klientami, dzięki rekomendacji kilku osób, w tym Marka Pola, są ludzie, którzy pierwsze kroki stawiają w swoich prywatnych firmach. Rzadko są to jednorazowi klienci – najczęściej wracają po kolejne szkolenia. Twierdzą, że robią gigantyczne postępy w swoich biznesach dzięki moim szkoleniom. Już wkrótce nie są mi potrzebne żadne rekomendacje ani rozmowy prezentacyjne – ludzie zaczynają sobie przekazywać informacje o skuteczności moich szkoleń z ust do ust, czyli samoczynnie uruchamia się tak zwany marketing szeptany.

Korporacje odrzucają wtedy wszystkie moje oferty – prosząc o rekomendacje innych korporacji. Nie przejmowałem się tym jednak, ponieważ nie brakowało mi klientów mimo braku jakiejkolwiek reklamy zewnętrznej czy medialnej.

Bywało, że czasem dzwonił do mnie jakiś dziennikarz – proponując, żeby przyjąć go na szkolenie bezpłatnie, a on obiecuje w zamian artykuł. Przyjmowałem ich od czasu do czasu, zastrzegając, aby napisali prawdę – jak się czują po szkoleniu i czy coś się zmieniło. Nie szczędzili mi na ogół całej litanii komplementów – ale proponowali dalszą część współpracy – polegającą na tym, abym prywatnie, czyli „pod stołem”, im zapłacił, a oni wysmarują mi wtedy artykuł pochwalny moich szkoleń. Wszystkie tego typu oferty odrzucałem na samym początku, przypominając im, że nie na tym polegała nasza umowa.

Z podobnych umów wywiązywała się wtedy tylko jedna na ok. 10 dziennikarzy – redaktorka Przeglądu Tygodniowego, tygodnika lewicy.

Stać mnie było na to, aby przyjąć kolejne asystentki do pracy – przyjmowałem Agnieszkę, bardzo oddaną mi osobę, oraz Kamilę – niezwykle twórczą w tworzeniu materiałów na szkolenia, która wiele lat później będzie robić karierę w Google. Tworzyliśmy wraz z małą grupą trenerów fantastyczny, bardzo zgrany zespół.

Pewnego dnia sekretarka informuje mnie, że zgłosił się pewien pan ok. sześćdziesiątki, ale z rozwianym włosem i niezwykle komunikatywny, który właśnie wrócił ze Stanów i nie może sobie znaleźć miejsca w Polsce po powrocie z USA, a słyszał, że robimy coś bardzo twórczego i innowacyjnego. To był Andrzej Grochowalski, który zamieszkał na Warszawskiej Woli – wynajął tam nie tylko mieszkanie, ale cały opuszczony, zniszczony klub z piwnicami. Wynajął go po to, aby zebrać dzieci ulicy, które obserwował, jak staczały się coraz bardziej. Rozdał im narzędzia i farby i zachęcił, aby pomogli mu odnowić cały klub, a w zamian urządzaliby tam imprezy muzyczne, zakładali swoje zespoły i malowali artystyczne obrazy. Zaimponował mi tym. Rozpoczęliśmy współpracę, Andrzej stawał się powoli moim kotrenerem.

Pewnego dnia wakacji, gdy mieliśmy przerwę w naszej działalności, a ja przebywałem u znajomych w Paryżu – wybrałem się tam na jakiś lokalny pokaz mody, w którym międzynarodowe grono modelek prezentowało stroje artystyczne jakiegoś lokalnego twórcy. Były tam także modelki z Polski. Może nie byłem jakimś wielkim specjalistą – ale potrafiłem tańczyć wiele współczesnych tańców – miałem swoje treningi w Stodole Warszawskiej i interesowałem się nie tylko samą mową ciała, ale sposobami poruszania się. I to, co wtedy zobaczyłem, kojarzyło mi się z absolutną katastrofą. Zauważyłem, że polskie modelki poruszają się najbardziej niezdarnie ze wszystkich, jakie się tam prezentowały. To dało mi po powrocie do Polski pewien oryginalny pomysł. A może warto zacząć trenować polskie modelki w perfekcyjnym sposobie bycia ? To by dawało mi wielką satysfakcję tak szkoleniową jak i estetyczną. Uwielbiałem przecież i ciągle uwielbiam – piękne kobiety.

Postanowiłem stworzyć – równoległą działalność do szkoleń w Greenpol – na wzór francuskiej – Szkołę Wdzięku – École de Charme, dla wszystkich, którzy by chcieli zaistnieć w modelingu, a jednocześnie brać udział w coraz bardziej popularnych wtedy reklamach telewizyjnych. Zainteresowałem tym córkę Jurka – która w tym czasie była już moją stałą partnerką – by pomogła mi taką szkołę stworzyć.

Od nowego roku zaczęła rozkwitać nowa Szkoła Wdzięku dla dziewcząt i chłopców zainteresowanych reklamami, ale i modelingiem ogólnym. Początkowo sam prowadziłem zajęcia – a Jurka i Kasię angażowałem do robienia profesjonalnych sesji zdjęciowych.

W tym czasie spotkałem na Starym Mieście w Warszawie, na spacerze z Kasią, pewną młodą dziewczynę z jej mamą. Właściwie to Kasia zwróciła mi na nią uwagę. Podeszliśmy więc do nich i zaprosiliśmy na casting – jaki był zawsze organizowany w każdą sobotę i niemal każdą niedzielę w moim biurze. To była Małgosia Socha. To my ją wspólnie z Kasią tak naprawdę odkryliśmy – ponieważ od jej zaangażowania w moją szkołę rozpoczęła się jej późniejsza kariera.

Odtąd byłem coraz mniej osobiście zaangażowany w działalność mojej Szkoły Wdzięku. Prawie wszystkie zajęcia prowadziły dwie modelki – Małgorzata Kubaszewska oraz Małgorzata Socha. Prowadziły również cotygodniowe castingi, na które zgłaszało się coraz więcej chętnych do udziału w reklamach, do płatnej szkoły wdzięku i na płatne profesjonalne sesje zdjęciowe – które prowadzili już zawodowi artyści fotograficy.

To będzie ważny aspekt mojego życia – ponieważ będę w przyszłości również Kreatorem Ludzi – więc doświadczenie zdobywane przy tej okazji będzie procentować. Dodatkowym przedmiotem w mojej Szkole Wdzięku będzie przedmiot Savoir-vivre, jakże w życiu potrzebny. Później rozwinę to do postaci Nauczania Protokołu Dyplomatycznego również w wersji międzynarodowej.

Moja Szkoła Wdzięku cieszyła się coraz większym powodzeniem. Stała się wrotami do kariery wielu osób. Najciekawsze albo najwłaściwsze do danej reklamy kierowaliśmy od razu do Agencji Gudejko – specjalizującej się w reklamach telewizyjnych.

Byłem także świadkiem wielu ciekawych scen obyczajowych. Nie wszystkie osoby bowiem były zapraszane czy mogły skorzystać z sesji zdjęciowej czy nawet Szkoły Wdzięku. Z castingów – czyli swoistych wyborów – kierowaliśmy tam tylko wybrane osoby, które postrzegaliśmy jako perspektywiczne; inne były kulturalnie i przejmie odrzucane. Z tym wielu, na przykład, rodziców mniej urodziwych dzieci nie mogło się pogodzić. Ale postępowaliśmy tak, aby w przyszłości uniknąć pretensji, dlaczego ktoś mimo profesjonalnej sesji zdjęciowej i rzetelnej Szkoły Wdzięku nie był przyjęty do reklam czy modelingu.

Bywały także smutne i przygnębiające sceny – gdy dane dziecko na przykład ze łzami w oczach komunikowało nam, że nie ma ochoty na żaden modeling, a jest na siłę przymuszane przez ojca lub matkę – z powodów, nie oszukujmy się, przede wszystkim finansowych. W takich przypadkach decydowaliśmy się zawsze na głębsze rozmowy – zawsze przyjmując stronę dziecka, ale przypuszczam, że niewiele to dawało. Szczególnie jeden taki przypadek utknął głęboko w mojej pamięci – gdy zapłakana może 10 może 11 letni dziewczynka – nie chciała nam się zaprezentować a przy stole komisyjnym opowiadała jak mama zmuszą ją do biegania razem z nią po 8 a czasem 10 – ciu castingach tygodniowo – i jak ona jest tym wszystkim zmęczona. To były przykre i żenujące obrazki.

W rzeczywistości modelkami i modelami zostawały u nas osoby w bardzo różnym wieku. Czasem wyjątkowo przyjmowaliśmy osoby młodsze, ale z reguły miały powyżej 16 lat, a czasem nawet powyżej trzydziestu. Natomiast do reklam angażowane były osoby niemal w każdym wieku.

Powoli szykowaliśmy się do organizowania własnych Pokazów Mody nie tylko w Warszawie, ale w całej Polsce, a później również na południu Francji. Poznawałem wtedy wielu ciekawych artystów i producentów filmowych. Zaprzyjaźniłem się ze sławnym Jerzym Kośnikiem, który zasłynął zdjęciami Nastazji Kinski, oraz Jackiem Samojłowiczem – producentem wielu polskich filmów.

Kiedyś Jacek poślubi jedną z naszych modelek. Fakt prowadzenia przeze mnie swoistego studia mody będzie w dalekiej przyszłości perfidnie wykorzystywany, aby sugerować, że może korzystałem z wdzięków zbyt młodych dziewcząt, i będą jakieś próby bezskutecznego pomawiania mnie o to.

Od początku byłem świadom, jakie zagrożenia taki modeling niesie ze sobą – dlatego właśnie oddałem go prawie całkowicie w ręce zawodowych modelek, sam mając stałą partnerkę.

W swoim życiu miałem wiele zasad, których bezwzględnie się trzymałem. Na przykład nigdy nie zdradzałem swoich aktualnych partnerek – zawsze, póki byliśmy razem, byłem im wierny.

Obie formy moich działań gospodarczych doskonale się uzupełniały, ponieważ w Greenpol szkolenia i nabywanie umiejętności można było postrzegać jako swoiste profesjonalne kreowanie i przygotowanie ludzi do znacznie większej skuteczności jak i kariery. Podobnie bardziej substancjalne przygotowanie do wdzięku i kultury savoir-vivre przygotowywało do świadomego i profesjonalnego wykorzystywania swoich atutów zewnętrznych.

Uzupełniający charakter działań miał także swój wymiar logistyczny. Podczas gdy Greenpol przerywał swoją pracę w czasie wakacyjnym – Szkoła Wdzięku i Modeling ożywała w tym czasie.

W tym okresie poznaję także wpływowych kreatorów mody w Polsce i z niektórymi nawiążę okazjonalną współpracę.

Pamiętam Jerzego Antkowiaka, prawdziwy artysta również w sposobie bycia, trochę wyniosły ale niezwykle precyzyjny i dokładny. Rozmowy z nim były przyjemnością. Inspirował się Yves’em Saint Laurentem i paryską haute couture. Lansował eleganckie, wyrafinowane suknie (krótkie i długie, z atłasu, weluru, szyfonu, koronki), często z dekoltem na plecach, peleryny, poncza. Lansował odważny styl – wprowadzając półprzezroczyste materiały, pokazywał biust, damskie garnitury ze spodniami. To była taka namiastka Francji w Polsce – paryska elegancja dostosowana do polskich realiów.

Bernarda Hanaokę – w rozmowach i osobistym kontakcie bardzo „kontaktowy” i sympatyczny – aczkolwiek trzeba było się mieć trochę na baczności by nie stawał się zbyt bezpośredni. Specjalizował się głównie w modzie męskiej, co zresztą było w pełni zgodne z jego osobistymi preferencjami. Projektował ekstrawaganckie, często teatralne garnitury z jedwabi, prześwitujące siateczkowe koszulki i kuse gatki. W kontekście szarego rynku PRL i bazarowej mody lat 90. jego propozycje były odważne i niszowe – bardziej artystyczne niż komercyjne.

Xymenę Zaniewską – to niezwykle ujmująca wielka pani, w swoim sposobie bycia trochę histeryczna księżna – ale za to bardzo oryginalna i sympatyczna. Stawiała na elegancję, nowoczesność i rozmach. Znane jej kolekcje (m.in. „Metamorfozy”, „Nowoczesna elegancja”) łączyły tradycyjne kroje z nowoczesnymi materiałami, dbałość o detale i wysoką jakość. Promowała polskie tkaniny (len, bawełna) oraz motywy ludowe (np. góralskie). Nie goniła sezonowych trendów – preferowała ponadczasowość i funkcjonalną elegancję.

Grażynę Hase – to charakter ułożonej ale jednak buntowniczki w sposobie bycia. Niepokorna artystka - która debiutowała głośną kolekcją „Kozak Look” (1967) inspirowaną rosyjską/radziecką estetyką (od komisarza po babuszkę). Słynęła z mini, kolorów, wzorów (szkocka krata – stąd „szkocka królowa”, pantera, tweed, dzianiny). Łączyła folk (kożuchy, hafty, krajki) z nowoczesnością i dostępnością. Projektowała zarówno dla gwiazd (Anna Jantar, Halina Frąckowiak), jak i ulicy oraz firm (LOT). Promowała styl: odważny, indywidualny, kolorowy, z elementami folkloru i sportowego luzu; mniej masowy niż Hoffland, bardziej autorski.

Arkadiusa – czyli Arkadiusza Weremczuka – rozmawiając z nim – miało się wrażenie , że rozmawiamy trochę z natchnionym kosmitą, ale jednocześnie niezwykle kompetentnym pedantem najdrobniejszych szczegółów. To najbardziej awangardowy i międzynarodowy projektanta. Był absolwentem Central Saint Martins, porównywany do McQueena i Galliano. Lansował modę konceptualną, teatralną, prowokacyjną – ubrania traktował jako sztukę i komentarz (religia, seks, polityka, polska ludowość).

MOJE ŻYCIE • PIOTR TYMOCHOWICZ • teoriaq.com