Artykuł
MOJE ŻYCIE – PIOTR TYMOCHOWICZ - 79
CZĘŚĆ SIEDEMDZIESIĄTA DZIEWIĄTA
Jak wymyśliłem czarną teczkę
Jak wymyśliłem czarną teczkę
(Moje Życie – z mojego subiektywnego punktu widzenia)
Autor: Piotr Tymochowicz
teoriaq.com

Trenujemy wystąpienia publiczne – ze Stanisławem Tymińskim – ale oprócz tego interakcje z dziennikarzami, odpowiedzi na trudne pytania, ale oprócz tego nowe nawyki – uśmiech kontrolowany, prawidłową artykulację, oddech. Zalecam, aby przedstawiał się raczej jako Stan a nie Stanisław – nie może być pospolitym Stasiem, musi być amerykańsko-kanadyjsko brzmiącym Stanem.
Stan zatem – jest uparty – i to dobrze, bo konsekwencja będzie tworzyć nowe nawyki.
Po pewnym czasie intensywnych treningów – zauważamy chyba wspólnie – istotne postępy. Natomiast nie we wszystkim. Ni cholery nie udaje mi się wykrzesać ze Stana choćby cienia charyzmy.
Jak tylko ma coś powiedzieć mocniej, z energią, z zaangażowaniem – natychmiast się blokuje i zaczyna dukać i robić coraz dłuższe przerwy między wyrazami. Jeszcze gorzej wypada – przy trudnych pytaniach – zachowuje się wtedy jak obrażona panienka, spuszcza głowę, zaczyna być złośliwy, zaciska zęby. A najgorsze, że odpowiada niewiarygodnie – ogólnikami i tłumacząc się.
Cóż, czeka nas jeszcze kawał ciężkiej pracy treningowej, a czasu mamy coraz mniej.
Nie jestem zadowolony z jego pierwszych występów. Widać niepewność siebie, zagubienie, strzelanie oczami na wszystkie strony i pewną niesympatyczną zaciętość. Na szczęście – nie widać wzmożonej krytyki, raczej ignorancję. Tymiński jest na razie traktowany jak okaz pewnej egzotyki – nikt w mediach polskich o nim poważnie nie mówi. To dobrze – uwaga nie powinna jeszcze za mocno się na nim skupiać.
Wtedy wpadam na pewien oczywisty pomysł – a może nie przerywając treningu głównych nawyków powinienem uczynić z jego wszystkich wad – paradoksalnie – zalety. I tak brak umiejętności charyzmatycznych – dukanie ciągłe – przerobić na wizerunek wewnętrznego spokoju, opanowania, a przede wszystkim na podkreślanie jego niekonfliktowego sposobu bycia. Będzie wtedy w ogromnym kontraście do dialogu Mazowiecki – Wałęsa – który już od pewnego czasu jest skażony konfliktami, „wojną na górze”, polskim pieniactwem. Dukanie i przydługie przerwy – na symbol intelektualnego zaangażowania i kompetencji.
Brak polskiej wymowy „r” na zaletę – przesiąknięcia zachodnim, kanadyjskim sposobem bycia.Jestem zaskoczony tym, jak bardzo Tymiński nie ma pojęcia o polskich realiach, jest kompletnie nieprzygotowany, ale nie zdążymy przerobić ani najnowszej historii Polski, ani przygotować go z wiedzy czysto politycznej. Ale OK, powinien zatem sprowadzać historię – do swojej własnej historii sukcesu, która dość dobrze się kojarzy – bo z systemami komputerowymi i informatyką.
Jak zauważam, Tymiński i o tym nie ma zielonego pojęcia – ale nie szkodzi, jako przedsiębiorca nie musi być ani programistą ani hardwarowcem, wystarczy że potrafił znaleźć programistów i fachowców i ich u siebie zatrudnić.
Zamiast wdawać się w historyczne spory – powinien natychmiast przestawiać wajchę w kierunku Przyszłości. Ale to nie mogą być tylko wizje. Potrzeba jeszcze czegoś, co by wzruszyło ludzi. Wtedy wpadam na pomysł, że powinien mocniej wchodzić w interakcję z ludźmi, interesować się ich losem – wręcz cytować konkretne przykłady pokrzywdzonych,
to pokaże go w roli – przyszłego – Ojca Narodu, zatroskanego swoimi owieczkami. Zauważyłem, że zarówno Mazowiecki jak i Wałęsa – oprócz tego, że koncentrują się na konfliktach, to na zasługach, na przeszłości i bardzo mglistej przyszłości.
Tu Stan musi się od nich piorunująco mocno różnić.
Przełożenie skojarzeniowe jest proste i czytelne dla przeciętnego Polaka.
Skoro potrafiłem osiągnąć znaczące sukcesy ze swoją firmą w Kanadzie, to identycznie będzie z Polską – której w roli prezydenta – będę menedżerem. Jaką firmę poprowadził w swoim życiu – Wałęsa czy Mazowiecki?
Tak przy tych argumentach – będą bezradni.
Co prawda prowadzenie firmy to nie to samo, co prowadzenie państwa – ktoś mógłby oponować – ale na to jest świetna riposta.
Podobnie można powiedzieć – że elementarz to nie jest to samo co matematyka wyższa, ale bez znajomości elementarza nie ma po co startować do wyższych poziomów matematyki, bo zawsze będzie się to kończyć – katastrofą.
Powoli – coraz lepiej funkcjonuje jego uśmiech, coraz bardziej wypada intelektualnie, spokojnie i refleksyjnie. To już jakiś dobry początek. Po nauce prawidłowego podawania ręki i operowania wzrokiem – zaczyna być coraz bardziej dla mnie samego wiarygodny. Żartuję w rozmowie z moimi rodzicami, że za moment będzie także przekonujący dla nas i kto wie, czy na niego nie zagłosujemy.
I tu nagle odezwała się moja mama:– Ależ on bardzo mądrze mówi, interesuje się losem zwykłych ludzi – dla mnie jest przekonujący.
Zaniemówiłem.
Ale w sensie szkoleniowym to był dobry sygnał. Nie widać frustracji Stana na wizji, w programach, w rozmowach z ludźmi, ale wyżywa się coraz mocniej podczas naszych treningów. Zaczynają się ataki dziennikarzy na jego niejasne interesy, niekompetentne rozumowanie w lansowanej książce „Święte Psy”,
na jego otoczenie rodem z grona postkomunistów.
Tymiński zaczyna ode mnie coraz więcej wymagać – nie tylko szkoleń w występach i rozmowach z dziennikarzami, ale żąda ode mnie opracowania konkretnej strategii wyborczej – bo rzeczywiście panuje tu chaos – absolutny. Co kilka dni mi oświadcza, że kogoś wyrzucił z swojego grona. A to jakiegoś stratega od kampanii, czy członka jego sztabu, czy niby zaprzyjaźnionego dziennikarza, czy całą grupę wolontariuszy. Tymiński ma narastającą obsesję – otoczenia go przez rzekome służby. Twierdzi, że służby specjalne – nasyłają na niego albo bandytów, albo dywersantów, albo podstawionych ludzi – coraz mocniej go krytykujących.
Często podkreśla – że tylko do mnie ma zaufanie, ale poza mną nie jest pewny nikogo. Pomyślałem sobie – że to tylko kwestia czasu.
Czymś oczywistym było dla mnie to, że kiedyś przerzuci swoje chorobliwe podejrzenia na mnie również. Nie myliłem się – tak właśnie się stanie. Ale na razie mi ufa – i to dobrze, bo będzie się słuchać, nie będzie sam tworzyć cudów na kiju. Tłumaczę mu, że te wszystkie ataki – także można odwrócić na korzyść.
Przecież system – postkomunistyczno-solidarnościowy nie atakowałby z taką siłą i zaciekłością kogoś nieważnego i mu nie zagrażającego.
Wykorzystaj to w każdym wystąpieniu – jako atut, przekonuję go. Dodatkowo zastosujemy taktykę wyprzedzania zdarzeń – będziesz uprzedzać kolejne ataki i takie będą się pojawiać.
A wtedy kolejny atak będzie częścią twojej narracji, a nie ich.
Dodatkowo – trzeba uczynić wszystko, aby ludzie – jeszcze mocniej się z tobą utożsamiali – kontynuowałem – wtedy każdy atak na ciebie – będą odbierać jako atak na nich. To mu się spodobało najbardziej.
Trzeba było jeszcze znaleźć sposób – jaką techniką byłby w stanie opanować swoje emocje. Przecież jak uda się komuś go zdenerwować – natychmiast wypłynie nie tylko jego dziecięca frustracja, ale wszyscy zobaczą jego obsesję podejrzliwości, zamiast kompetencji oraz nawiedzenie – gdy nagle wypali coś o swoich osobistych rozmowach z Matką Boską.
Wymyśliłem – że najlepszą taktyką w takich sytuacjach, a niezależnie dobrym początkiem wystąpień – będzie bezpośrednia interakcja z ludźmi przybyłymi na spotkanie. Przecież to będzie duże i miłe dla ludzi zaskoczenie – nikt czegoś podobnego w Polsce nie stosował. Stworzyłem dla niego całą matrycę pytań, jakie powinien zadawać ludziom:
– ile pan/pani zarabia? czy wystarczająco?
– kiedy pan/pani miał ostatnio jakąś znaczącą premię czy podwyżkę?
– czy czuje się pani bezpiecznie w takiej Polsce, jaką jest dziś?
– czy jest pan rozczarowany procesem transformacji w Polsce?
– czy władza przejmuje się losem prostych ludzi?
– jakie pan/pani – widzi perspektywy dla siebie i dla swoich dzieci w Polsce?
– czy oprócz ciągłych kłótni między sobą – władza cokolwiek dobrego robi dla ludzi?
Te i podobne pytania – zaczęły żyć własnym życiem i coraz szybciej robiły karierę w programach telewizyjnych.
To, co mnie zadziwiało – to tylko jedno.
Dlaczego konkurencja opadła z sił? Dlaczego nie kopiowali od nas najprostszych taktyk?
Przecież nie ma czegoś takiego jak prawa autorskie dla wyborczych taktyk czy strategii.
Wałęsa – wydawał się coraz bardziej zaskoczony i urażony tym, że ludzie nie klękają przed jego wielkością i zasługami i że musi walczyć z panem Nikt – z jakiejś Kanady, o którym jeszcze kilka miesięcy temu nikt nie wiedział.
Mazowiecki – sprawiał wrażenie – że zaraz opadnie z sił i na wizji straci przytomność. Wtedy pomyślałem sobie – OK, więc my postąpimy inaczej – my w przeciwieństwie do nich będziemy się uczyć również od nich, będziemy kopiować ich najlepsze elementy strategii. Skoro atakują – to stawiają Tymińskiego pod ścianą – w roli tego, który musi się ciągle z czegoś tłumaczyć – wchodzić w rolę kogoś – kto ciągle musi dowodzić, że nie jest wielbłądem. To nie dobrze – bo to oni narzucają całą narrację. Trzeba im to odebrać. Zastanawiałem się kilka dni i nocy nad tym, jak to skutecznie zrobić.
I nagle przyszło olśnienie.
Trzeba do tego podejść jak do równania czy systemu matematycznego.
Trzeba spisać warunki, jakie musi spełniać znacznie silniejsza narracja, a poza tym nasza odpowiedź powinna być samopodtrzymująca się – i angażująca znacznie większą uwagę niż ich ataki – wtedy przykryjemy ataki – medialną narzutą własnej narracji. OK, czyli jedno było jasne – na atak trzeba odpowiedzieć atakiem i to nie kaskadą ataków, bo to będzie niewiarygodne i desperackie – ale jednym, który byłby tak mocny, że przyćmi wszystkie inne.
Przypomniałem sobie, że żyję w Papierowej Polsce – czyli w kraju, w którym liczy się przede wszystkim bumaga – papier – zarówno wtedy, gdy mówimy o pozytywnej kreacji i to wtedy nazywa się dyplom, licencja, dokument uznania, jak i wtedy, gdy mówimy o destrukcji – kiedy jest więzienne białko – czy tajne kompromitujące dokumenty.
Pisałem o tym obszerniej wcześniej. Pozostaje kwestia, kogo jakimś papierem zaatakować – tu także było jasne, że słaby, powolny i zmęczony Mazowiecki się nie liczy – liczą się przede wszystkim wyborcy niezdecydowani, a ich należy zniechęcić do Lecha Wałęsy. Tak stopniowo rodziła się w mojej głowie koncepcja „Czarnej Teczki”, ale nie po to by niszczyć Wałęsę, nie by kogokolwiek dezawuować, ale jako akt samoobrony, by Tymiński się nie rozleciał we własnych frustracjach i stał się kimś w rodzaju – czarnego konia tych wyborów.
Powiedziałem mu, że mam absolutnie genialny pomysł, ale na później, na drugą turę, nie na teraz. Teraz poleciłem mu, aby zaczął być bardziej tajemniczy – by zapowiadał, że jeszcze zaskoczy czymś wszystkich, ale by nic więcej nie mówił.
Wszędzie powinien biegać ze swoją teczką, by utrwalić wizerunek – człowieka z papierami. To będzie – pomyślałem – później procentować.
Moim zdaniem – za mało eksponował siebie – jako przyszłościowego „naprawiacza” Polski, za mało kojarzył się z nowoczesnością czy komputerami w szczególności.
Wtedy przyszło mi na myśl, że mógłby czasem demonstrować jakiś nowoczesny laptop i na przykład twierdzić, że ma w nim program naprawczy dla Polski.
Pamiętałem, jak wielką popularność zdobywał Przegląd Techniczny z wkładką o nowościach komputerowych, w którym byłem także aktywny jako współredaktor.
Teraz był czas, aby to wszystko wykorzystać dla Tymińskiego w praktyce.

MOJE ŻYCIE • PIOTR TYMOCHOWICZ • teoriaq.com