MOJE ŻYCIE – PIOTR TYMOCHOWICZ - 75

Białe Róże

(Moje Życie – z mojego subiektywnego punktu widzenia)

Autor: Piotr Tymochowicz

teoriaq.com

Jakkolwiek nie obyczajowo to brzmi – nie musiałem samotnie poszukiwać żadnych kobiet do towarzystwa. Prowadząc Studio Mody i Modelingu – miałem najpiękniejsze dziewczyny, kobiety w bezpośrednim zasięgu. Nigdy nie wchodziłem w jakieś korupcyjne układy typu udział w pokazie za seks czy cokolwiek podobnego. Nie musiałem. Wiem, że podobałem się wielu kobietom i chętnie spędzałem z nimi czas – niezwykle intensywnie. Pod kątem uniesień erotycznych, ich wielości i intensywności – to był mój najbardziej aktywny i radosny etap w moim życiu. I nie piszę tego, aby się szowinistycznie pochwalić – w Polsce nieustannie trzeba się tłumaczyć z tego, że nie chwalimy się, udowadniać, że jesteśmy nad wyraz skromni, wręcz przepraszać za brak należytej skromności. Do diabła z takim ciągłym zakłamaniem – ja zwyczajnie piszę prawdę – z mojego subiektywnego punktu widzenia.

Już nie tylko seks, ale sama erotyka jest w Polsce ciągle tematem tabu, nieprzyzwoitym, wstydliwym, zakłamanym, a nawet – brudnym i grzesznym. I takie podejście zawsze wydawało mi się patologią – zaszczepioną głównie przez kościół katolicki. Seks i erotyka – to emanacje radości i sensu życia jednostkowego – i najbardziej żałosne jest to, że trzeba to tak wyraźnie wciąż pisać dla polskiego czytelnika nawet w XXI wieku. Bywało, że budziłem się nad ranem i nie otwierając oczu – usilnie starałem się przypomnieć, kto leży koło mnie, bo nie było łatwo zapamiętać je wszystkie. Nigdy natomiast nie byłem rozczarowany po pełnym przebudzeniu. Czasem miałem tylko problem z przypomnieniem sobie imienia danej kobiety. Rozpieszczały mnie coraz bardziej. Pamiętam, że moje asystentki przyglądały się temu z dużą zawsze dawką elegancji i tolerancji. Nigdy z żadną z nich nie wchodziłem w relacje intymne – bo to tylko mogło zaszkodzić w samej pracy.

Zdaję sobie sprawę z tego, że takie podejście typu seks bez zobowiązań – do wyrażania ludzkiej, normalnej radości życia – będzie wielu Polakom kojarzyć się z czymś gorszym niż dozgonna miłość, niż ślub do grobowej deski, mimo że małżonkowie od 40 lat już nie mogą na siebie patrzeć, ale nie – przecież krzyż własny trzeba nosić – by zasłużyć się na zbawienie. Na szczęście pisząc te wspomnienia jestem od wielu już lat mieszkańcem Azji Południowo-Wschodniej – gdzie powszechne jest stanowisko, które opisuję.

Oddzielenie prokreacji – płodzenie potomstwa jak najliczniej – od erotyki i seksu samego w sobie – jest dokładnie tym, czym jest życie dla pracy swoich panów albo potomnych, a nie praca dla dostatniego życia również danej jednostki. To nie my powinniśmy być dla pracy – ale praca dla nas, nie my dla pieniędzy, ale pieniądze dla nas, nie my dla państwa, ale państwo dla nas. Inaczej mamy pełnię niewolnictwa tak fizycznego, jak mentalnego. Nie żyjemy dla seksu, by spłodzić potomstwo, ale to seks i erotyka jest dla nas – dla człowieka. Tragedią jest to, ile jednostek ludzkich zmarnowało swoje życie – żyjąc kościelnymi doktrynami. Przecież to wierni są dla instytucji kościoła, a nie instytucja kościelna dla wiernych. Ciekawe, ile stuleci musi w Polsce upłynąć – zanim Polacy to ogarną. Moja idylla mogłaby trwać pewnie nieskończenie długo – gdyby nie pewien dzień, który odmieni moje życie. Castingi nie odbywały się w tym samym miejscu co szkolenia. Oddzieliłem te dwa światy od siebie, ponieważ nie za bardzo miały ze sobą jakiekolwiek punkty styczne z punktu widzenia moich klientów. Dla mnie miały ewidentnie – bo uczyłem się, nabierałem praktyki w kreowaniu ludzi, ale to było trudno przekładalne na komunikację marketingową. Castingi organizowaliśmy głównie w wynajmowanym przez nas Teatrze Stara Prochownia – w którym królował przesympatyczny aktor, przyjaciel mojej mamy, Wojciech Siemion. Tam także organizowaliśmy liczne pokazy mody oraz imprezy sylwestrowe. Siemion był królem Starej Prochowni – dlatego musiałem go przekonać, że pokazy mody będą miały wymiar nie tylko komercyjny i reklamowy, ale również twórczy, związany ze sztuką.

Uśmiechnął się znacząco na mój wywód i tylko powiedział: „A działaj sobie, mój kolego, i rób tu co chcesz, mam do ciebie zaufanie.” Pewnego dnia asystowałem przy castingu – przyglądając się nowym kandydatkom na modelki lub zawodowym modelkom – które także do nas przybywały. To nie był dla nich łatwy okres w Polsce. Zawód modelki, fotomodelki kojarzył się licznym Polakom z prostytucją, z lekkim, swawolnym życiem i ogólnie czymś mało wartościowym. To zmieniało się powoli dopiero z biegiem lat. Stopniowo pokazy mody stawały się swoistym dziełem sztuki teatralnej, a występujące modelki przestawały być tylko wieszakami do wynajęcia z pięknym ciałem – ale same stawały się żywymi dziełami sztuki estetycznej. To jeszcze jednak nie był ten czas – dlatego wiele wysiłku musiałem wkładać w to, by tłumaczyć różnym osobom, o co w tym wszystkim chodzi. Z zaciekawieniem obserwowałem, jak z wielkim przejęciem i taktem moje zaangażowane modelki prowadziły casting i wybierały najbardziej wartościowe osoby.

W pewnym momencie pojawiła się ona – w białej garsonce z artystycznymi wielkimi guzikami i mini spódniczce. Nie była to zwykła dziewczyna – to była zjawiskowa istota. Miała w sobie coś z azjatyckiej, japońskiej urody pomieszanej z łagodnością rys białej dziewczyny. Nie poruszała się zwyczajnie – ale z trudną do zdefiniowania gracją i elastycznością. Czułem, że powala mnie jej delikatność i piękno. Nie przypominam sobie, abym kiedykolwiek tak intensywnie zareagował na czyjś urok osobisty i piękno. Nie zwróciła na mnie uwagi. A ja nie zdecydowałem się jej narzucać. Postanowiłem wyjątkowo poczekać, co sam los zdecyduje. Wiedziałem z góry, że moje asystentki docenią jej piękno i na pewno ją gdzieś zakwalifikują albo do pokazów mody, sesji zdjęciowej, albo do Szkoły Wdzięku. Zakwalifikowały we wszystkie wymienione miejsca.

Nie zanotowałem sobie jej danych – wolałem zdać się na ślepy los i cierpliwie poczekać do następnego spotkania. Jej obraz pełen wdzięku i tajemnicy nie dawał mi jednak spokoju.

Może to dziwne – ale zmieniłem dla niej sposób życia – wyobrażałem sobie, że nie tyle nią samą – bo przecież się nie znaliśmy, ale potęgujących uczuć do niej nie mogę zdradzać z innymi kobietami. Postanowiłem cierpliwie czekać, aż w naturalny sposób zbliżymy się kiedyś do siebie, i z nikim innym nie wiązać się nawet krótkotrwale.

By kolejny raz móc ją zobaczyć, specjalnie osobiście prowadziłem zajęcia z Savoir-vivre, mimo że rzadko mi się to zdarzało. Przyszła – zupełnie inaczej ubrana – na luzie i w sportowym stroju. Jej oczy wydały mi się jeszcze bardziej magnetyczne niż poprzednio, jej wdzięk niepokoił i łaskotał moje zmysły nieznośnie. Momentami nie mogłem oderwać od niej oczu, prowadząc wykład i dając przykłady. Widziała, jak na mnie działa, gdy nasz wzrok się spotykał, delikatnie opuszczała głowę i subtelnie się uśmiechała. Ale szybko podnosiła wzrok z ciekawości, czy dalej na nią patrzę, czy nie. Nie rozmawialiśmy wtedy – nie było okazji, za dużo było ludzi wokół. Zniknęła błyskawicznie z mojego horyzontu obserwacyjnego. Izabella brała udział w niemal każdym pokazie mody, chociaż nie miała jak na modelkę idealnego wzrostu, była nieco niższa niż wymagał tego pewien standard. Jej niesamowita uroda jednak – dostrzegana przez wszystkich – kompensowała to w pełni. Nie wykorzystywałem jej występów do bliższego zapoznania. Coś mnie powstrzymywało przed tym. Czułem, że muszę być cierpliwy, wydawało mi się, że inaczej spłoszę ją jak rzadki ptak rajski i odleci gdzieś na zawsze. Mieliśmy jednak porozumienie wizualne pomiędzy sobą. Często witaliśmy się i żegnaliśmy się jedynie krótkim uśmiechem.

Zabawny, złośliwy trochę los sprawił, że najpierw poznałem bezpośrednio i zaprzyjaźniłem się z jej ojcem. Nie planowałem tego w żaden sposób – było to dziełem czystego przypadku. Samą Izę poznałem oficjalnie w jej własnym domu. Przywitała mnie zdziwiona, że spotyka mnie we własnym domu, nic nie powiedziała na powitanie, tylko uśmiechnęła się jak zawsze, gdy nasz wzrok się spotykał, i usiadła z nami do stołu – ciekawa mojej obecności. Konsekwentnie nic nie mówiła. Za to jej ojciec był bardzo rozmowny i zdawał się jej nie zauważać w naszym gronie. Poznałem też wtedy jej mamę – urodziwą kobietę, ale z charakteru widać było, że jest egzaltowaną histeryczką. Było w niej coś nieprzyjemnego i odpychającego.

Po zajęciach w Szkole Wdzięku miałem więc pretekst, by odwozić Izę do domu i przy okazji rozmawiać o wszystkim, co było dla niej ważne. Wbrew pozorom nie była wcale zwolenniczką modelingu, twierdziła, że namówił ją na casting jej ojciec, chociaż wcześniej brała udział w różnych sesjach zdjęciowych. Zdradziła mi również największy sekret rodzinny, czyli to, jak wielki problem ma jej ojciec z alkoholem. Miałem wtedy déjà vu.

W naturalny, spokojny sposób zbliżaliśmy się do siebie. Dopiero po półtora roku zostaliśmy parą. I wtedy zaczęły się problemy. Okazało się, że przy całej sympatii do mnie jej rodzice nie akceptowali naszego związku. Musieliśmy albo poczekać, aż Iza się wyprowadzi z domu, albo spotykać się potajemnie. Po kolejnym roku oboje mieliśmy dość ukrywania się i Iza wyprowadziła się z domu mimo protestów jej rodziców – postanowiliśmy wziąć ślub. W tym czasie jej ojciec po pijanemu urządzał liczne burdy pijackie, niestety Włodek, bo tak miał na imię, upijał się w wyjątkowo agresywny sposób.

Ceremoniał małżeński odbył się w Pałacu Ślubów przy Teatrze Komedia na Żoliborzu. Od moich rodziców otrzymaliśmy w prezencie mieszkanie na Chomiczówce i rozpoczęliśmy upragnione wspólne życie. To był wspaniały okres w moim życiu – zawsze go będę wspominać z wielkimi emocjami. Jednak Izabela była mocno związana z rodzicami również – bardzo przeżywała konflikty z nimi, a to nie działało dobrze na nasze małżeństwo. Miałem ambicje, aby wysłać Izę do renomowanej szkoły zarządzania i marketingu w Londynie, ale nie chciała o tym słyszeć. Życie – jak to bywa w życiu – stało się w pewnym momencie monotonną codziennością. Nic nie zabija związku tak bardzo jak brak czasu dla siebie i monotonia codzienności, a to właśnie nam się przytrafiło.

Iza twierdziła, że się zmieniłem, że nie ma już tego czaru między nami, jaki był na początku. Miała wiele racji. Nie byłem dla niej przykładnym mężem. Mniej podróżowaliśmy, więcej czasu poświęcałem swojej firmie i pracom nad Teorią Q, niż powinienem poświęcać dla niej. Wydawało mi się – że nasz związek i tak jest na zawsze, że jest czas, aby nadrobić wszelkie zaległości i zmienić życie – jak tylko osiągnę wyższy pułap w mojej firmie i dokończę prace nad swoją teorią. Myliłem się – czasem nie da się nadrobić straconego czasu, a perspektywa zmiany może minąć bezpowrotnie.

Po kilku latach Iza oświadcza, że wraca do rodziców i swojej młodszej siostry. Rozumiem ją i akceptuję jej wybór. Nie walczę o nią, choć potem myślałem sobie wielokrotnie, że może w jakiś sposób tego ode mnie oczekiwała, że właśnie będę o nią walczyć. Nie wiem. Rozstaniemy się w zgodny i estetyczny sposób, bez kłótni, bez wzajemnych oskarżeń, bez wielkiego żalu. Pamiętam, jak pojechaliśmy na rozprawę rozwodową – już oddzielnie. Iza przeprowadziła się do rodziców. Kupiłem po drodze jej ulubione kwiaty – czyli białe róże. Jak się potem okaże na sali rozpraw – kupiła mi niemal identyczny bukiet białych róż, wstążki tylko były inne. Wręczyliśmy je sobie z uśmiechem. Sędzia pytała się, a właściwie dopytywała się wielokrotnie, czy jesteśmy pewni chęci rozstania, czy nie rozmyśliliśmy się przypadkiem. Ale tak, oboje mieliśmy świadomość, że coś bezpowrotnie przegapiliśmy i to nie wróci. Na koniec urządziliśmy coś w rodzaju Antywesela z nocą antyweselną – która z pewnością nie wskazywała na chęć rozstania. Ale nad ranem już jej nie było. Nigdy więcej jej już osobiście nie spotkam. Będziemy kilka razy rozmawiać po latach przez telefon i myślę, że miło wspominać wspólny czas. Powiedziała, że jest mi wdzięczna za wspólny czas i że ciepło o mnie myśli. Wiele lat później okaże się, że Izabella skończyła renomowaną szkołę marketingu i rozpoczęła produkcję pewnych użytkowych produktów dla dzieci. Budowała całą sieć fabryk w Polsce i w Europie, potem w Chinach, a nawet w Australii. Teraz należy do dziesiątki najbogatszych kobiet w Polsce. Wiem także, że jest szczęśliwą mamą kilkorga dzieci – bardzo się cieszę z jej szczęścia i mam nadzieję, że miałem jakiś udział w jej wyborach życiowych. Po rozstaniu z Izą wrócę do moich dawnych przyzwyczajeń i sposobu życia. Potem wielokrotnie, gdy padnie jakieś zdanie o rozwodzie, ktoś będzie się czuł mówić mi, że współczuje, że to smutne.

To w Polsce – kolejny meta-program. Ludzie programują się na to, że każdy formalny związek ma być do grobowej deski, na przekór uczuciom i zdarzeniom, które będą miały miejsce. Tymczasem to absolutny wyjątek – że można się dobrać raz na całe życie – na ogół nie tylko uczucie, ale i relacja może w niezawiniony sposób – naturalnie minąć. To dość normalne. I wtedy najlepszym rozwiązaniem dla obu stron może być rozstanie, nawet jeśli ze związku są dzieci. Wychowywanie dzieci w domu bez miłości wzajemnej partnerów jest fatalnym i często traumatycznym antywzorcem, a nie powinnością.

Z drugiej jednak strony – zbyt wiele rozwodów i zbyt łatwa możliwość porzucania się nawzajem pokazuje, jak lekko i niewłaściwie wiele osób podchodzi do związków. Jakże często młodzi ludzie mówią przed sądem, że miłość minęła, że nic do siebie nie czują, więc nie ma sensu być razem.

Podejrzewam, że wiele osób nie wie, nie rozumie różnicy pomiędzy stanem zakochania a dojrzałą miłością. Stan zakochania nie trwa wiecznie – te przysłowiowe motyle w brzuchu to na ogół okres od pół roku do dwóch lat. To nie jest stabilny ani w sensie mentalnym – normalny stan umysłu. Dlatego nie ma nic złego, że mija w takiej postaci, jakiej kiedyś nas zauroczył. Naturalne powinno być w dojrzałym związku przejście od stanu zakochania do stanu Partnerstwa w miłości, która wyrażać się powinna w zaufaniu, szacunku, współpracy oraz seksie. I to jest etap Partnerstwa i Miłości dla wielu niedostępny.

Dla mnie było jasne – że będę mniej lub bardziej intensywnie szukać dalej, bo mimo mojej pracowitości – nie chciałem zostać sam.

MOJE ŻYCIE • PIOTR TYMOCHOWICZ • teoriaq.com