Artykuł
MOJE ŻYCIE – PIOTR TYMOCHOWICZ - 82
CZĘŚĆ OSIEMDZIESIĄTA DRUGA
Milion Białych Róż …
Milion Białych Róż …
(Moje Życie – z mojego subiektywnego punktu widzenia)
Autor: Piotr Tymochowicz
teoriaq.com

Najsilniejszą stroną mojej działalności stają się moi klienci, nie tylko doceniający szkolenia, ale przede wszystkim obserwujący ich skuteczność zarówno w życiu prywatnym, jak i zawodowym. Nawiązuję także regularną współpracę z korporacjami, takimi jak Procter & Gamble na Targówku, liczne firmy ubezpieczeniowe, jak TUiR Warta SA, Hestia Insurance, TU Compensa SA, Commercial Union, Amplico Life czy Nationale Nederlanden.
Powoli zdobywam coraz większy rynek szkoleniowy. Nie nadążam ze szkoleniem trenerów.
Obserwuję także coraz większe zainteresowanie moimi szkoleniami prezesów firm i ich zarządów – ponieważ znacznie poprawia się efektywność pracy szkolonych pracowników. Powoli rozpoczynam szkolenia dla zarządów i prezesów korporacji.
Moja współpraca nie ogranicza się tylko do szkoleń, ale robię im również audyty, pomagam w rekrutacji pracowników oraz ich weryfikacji. Niezależnie doradzam coraz częściej w marketingu i reklamie.
W Procterze namawiam ówczesnego prezesa na to, aby zmienił przestrzeń pracy na taką, którą pracownicy będą kojarzyć z przyjemnością, nowoczesnością i kreatywnością. Ponieważ jestem fanem serialu Star Trek, proponuję, aby całe pierwsze piętro części administracyjnej zamienić w przestrzeń Borga – razem z jej dosłowną ekspozycją za gablotami. Natomiast niezależnie stworzyć coś w rodzaju pomieszczenia specjalnego, które imitowałoby Mostek Kapitański z serialu The Next Generation. To będzie na wiele lat Pomieszczenie Kreatywne (Creative Room), w którym każdy z pracowników będzie mógł – zachowując prawa autorskie – zgłosić własny pomysł na jakąś innowację. Wszystkie moje pomysły spotykają się z entuzjazmem i są realizowane.
Równolegle prowadzę szkolenia indywidualne.
Pewnego dnia zgłosiła się do mnie pewna kobieta, prosząc o indywidualne zajęcia dla swojego 23-letniego syna, którego samotnie wychowywała. Najbardziej zależało jej na umiejętnościach komunikacyjnych z innymi ludźmi. Powiedziała, że zdiagnozowano jej syna dawno temu w dzieciństwie jako aleksytymika, czyli niezdolnego do przeżywania i tym samym opisywania swoich emocji.
Jej syn skończył szkołę, nawet studia, rozpoczął pracę analityka w pewnej firmie, ale z nikim nie zbudował nigdy żadnej więzi, nie zaprzyjaźnił się, nie miał partnerki. A nawet teraz, gdy mieszka już oddzielnie, nie czuje potrzeby kontaktowania się z nią jako własną matką.
Opowiedziała mi o trudnym dzieciństwie, jakie przechodził jej syn z powodu ojca alkoholika i do tego osoby przemocowej, zanim się ostatecznie uwolnili od jego wpływu.
Nie wiedziałem wtedy wiele o tej przypadłości, objawy kojarzyłem z Zespołem Aspergera czy Autyzmem, ale pamiętałem dobrze wykłady i zajęcia praktyczne Profesor Sztajnbok oraz Hanny Olechnowicz w Ośrodku dla Autystyków w Warszawie i ich opinie, jak wiele mogą zmienić szkolenia w umiejętnościach miękkich. Postanowiłem zaryzykować i zgodziłem się na cały cykl zajęć indywidualnych, ale nieodpłatnie, ponieważ uczciwie powiedziałem, że nie jestem pewien, czy w tym przypadku będę skuteczny, czy nie.
Konrad okazał się bardzo inteligentnym człowiekiem – szybko uczącym się, myślącym logicznie, ale rzeczywiście o bardzo oschłym, nieprzystępnym sposobie bycia. Na pytania dotyczące jego samego odpowiadał zdawkowo, bez chęci jakichkolwiek zwierzeń. Mówienie o emocjach jako narzędziu komunikacji uważał za niezrozumiałe i zbędne. Nie potrafił także mówić czy definiować własnych oczekiwań.
Początki naszych zajęć wspominam jako bardzo trudne i niezbyt rokujące, ale zastanawiało mnie jedno – on cały czas, niezwykle punktualnie zjawiał się na treningi, mimo że sprawiał wrażenie człowieka, który nie ma takich potrzeb, aby przestawić się na inny sposób bycia. To oznaczało dla mnie jedno i to zresztą sam potwierdzał, że jest ciekaw moich zajęć i pragnie zaspokoić swoją ciekawość. A przecież ciekawość jest emocją, a chęć jej zaspokojenia – całkiem silną motywacją.
Po miesiącu takich spotkań zmieniłem koncepcję. Postanowiłem na specjalne potrzeby Konrada stworzyć razem z nim swoisty słownik emocji i metodykę ich rozpoznawania na bazie mimiki i reakcji ciała. Okazało się, że była jeszcze jedna emocja oprócz ciekawości, którą skrzętnie ukrywał – wstyd. On wstydził się tego, że nie potrafi ani nazywać, ani rozpoznawać emocji. No to już było coś, na czym mogliśmy budować. Zauważyłem, że im sprawniej mu udawało się odczytywać i nazywać emocje, tym bardziej był zmotywowany i tym większą przejawiał ciekawość.
Konrad zdradził mi jeszcze to, że przeżywa często irytacje związane z codziennymi telefonami od swojej mamy, która go zasypuje lawiną pytań. Ustaliłem z nim oraz z jego mamą, że będą mieli dwu-, a może trzy miesięczną przerwę w kontaktach i dopiero po takim czasie spotkają się.
Ponieważ Konrad radził sobie z obserwacjami coraz lepiej, postanowiłem, że zamiast regularnych szkoleń przeprowadzę z nim Ustawienia – czyli przejście od świadomości do samoświadomości – gdzie obserwacje siebie i innych są kluczową kwestią komunikacji i budowania relacji wzajemnych.
To były pierwsze moje doświadczenia na tym polu, ale sam pamiętałem dokładnie dzień 16 marca 1987 roku – kiedy sam zastosowałem owe Ustawienia na sobie. Traktowałem ten dzień jako swoje ponowne narodziny. Od tego dnia zupełnie inaczej zacząłem postrzegać i świat, i innych ludzi. W dużej mierze również dzięki teorii Q. Ustawienia – które potem będę nazywać Ustawieniami Timura – są kapitalnym wnioskiem wykorzystania potencjału świadomości zgodnie z Teorią Q. Nie można byłoby do nich dojść, nie znając fundamentów tej teorii.
Ustawienia zbudowane są z dwunastu kroków, w których kluczowe są nie tylko obserwacje własne i innych, ale również przejęcie kontroli nad przyzwoleniami. Umówiłem się z Konradem, że pierwszy dzień Ustawień będzie dniem również jego nowych narodzin, w których nada sobie nowe, własne imię i będzie doskonalić nowe nawyki związane z pilną obserwacją i siebie, i innych.
Już po drugim dniu przeprowadzanych Ustawień Michał – bo tak siebie teraz nazywał Konrad – wykazywał niezwykle wzmożoną motywację i dumnie prezentował fantastyczne postępy w obserwacjach, na które niegdyś nie zwracał uwagi. To niewątpliwie był strzał w dziesiątkę. Z niektórymi emocjami i ich opisywaniem było gorzej, ale wtedy Michał uczył się fragmentów naszej tabelki na pamięć. I zrobiliśmy jeszcze coś – pamięciowe opanowanie związków frazeologicznych i gotowych sformułowań wyrażających sympatię i życzliwość w stosunku do innych ludzi. Michał nigdy wcześniej ich nie stosował, bo albo się wstydził, albo nie wiedział, kiedy takie zdania można stosować. Zakwalifikowaliśmy je jako zdania uniwersalne, które można stosować w każdej chwili, niezależnie od okoliczności.
Były to takie sformułowania jak:
• dziękuję, że o to pytasz
• miło mi, że jesteśmy teraz razem
• lubię z tobą spędzać czas
• kocham cię (w stosunku do bardzo bliskich osób)
• czuję się swobodnie i bezpiecznie w twoim towarzystwie
• postrzegam cię jako dobrego człowieka Itd.
Po dwóch miesiącach Michał miał spotkać się ze swoją mamą, już jako zupełnie inny człowiek. Miał mi także dać znać, jak przebiegło spotkanie. Niezależnie liczyłem na jakiś komunikat zwrotny od jego mamy. Ani następnego dnia, ani przez kolejne nie miałem jednak żadnego sygnału ani od Michała, ani od jego mamy. Postanowiłem cierpliwie dać im czas i poczekać dłużej.
I oto w kolejny poniedziałek, kiedy jak zwykle przyjechałem do swojego biura około godzinę później niż moje asystentki, widziałem jakieś niezwykłe poruszenie przed wejściem do biura – jakieś stosy papieru wynoszone przez moje asystentki. Tajemniczo się uśmiechały i prosiły, abym sam wszedł do biura i zobaczył, co się dzieje.
W całym biurze pachniało jak w wielkiej kwiaciarni – wszędzie były poustawiane jakieś bukiety kwiatów – najliczniej były reprezentowane białe róże. Moje asystentki ustawiały je w wiadrach z wodą – bo nigdzie indziej by się nie pomieściły. To nie były dziesiątki róż, to były ich tysiące.
Okazało się, że mama Michała – Konrada jest hurtowym dostarczycielem kwiatów do kwiaciarni warszawskich i zawitała w moim biurze z samego rana – wraz z ciężarówką pełną kwiatów – by uregulować kwotę za moje szkolenia indywidualne, choć się umówiliśmy, że to będzie bezpłatny test, i by obdarować mnie milionem róż.
Asystentki mówiły, że płakała non stop z przejęcia i wrażenia, kiedy dzieliła się z nimi tym, że nie poznaje swojego syna, że pierwszy raz w życiu usłyszała od niego zdanie: „mamo – kocham cię”, że dozgonnie będzie mi wdzięczna. Zadzwoniłem, by podziękować. Nie była w stanie rozmawiać z przejęcia, które wciąż przeżywała. Przez wiele lat – w dniu urodzin Michała – tych nowo ustanowionych narodzin w samoświadomości – będę dostawać bukiety białych róż. Michała spotkam jako właśnie Michała wiele lat później na szkoleniu zarządu pewnej firmy farmaceutycznej, będzie szczęśliwym mężem i ojcem dwójki dzieci.
Miałem w życiu wiele mniej lub bardziej spodziewanych i niespodziewanych sukcesów, udało mi się zarobić wielkie pieniądze nie raz, ale z niczego nie byłem tak dumny, jak właśnie z tego opowiedzianego teraz wydarzenia. Nie ma większego szczęścia – niż zmieniać ludziom życie i uczynić ich szczęśliwymi chociaż na krótką chwilę, a co dopiero na długie lata.

MOJE ŻYCIE • PIOTR TYMOCHOWICZ • teoriaq.com