Artykuł

MOJE ŻYCIE – PIOTR TYMOCHOWICZ - 78

CZĘŚĆ SIEDEMDZIESIĄTA ÓSMA

Pierwsza lekcja z Tymińskim

Pierwsza lekcja z Tymińskim

(Moje Życie – z mojego subiektywnego punktu widzenia)

Autor: Piotr Tymochowicz

teoriaq.com

Na samym początku wyjaśniłem Tymińskiemu swoje zasady – które w moim pojęciu przyspieszą cały proces szkolenia i są niezbędne, by był znaczący sukces. Zgodził się i powiedział, że tylko to go interesuje – jednoznaczny sukces, bez względu na okoliczności i koszty.

Do moich zasad należało – pielęgnowanie tego, by treningi były intensywne i czasem brutalne, ponieważ im więcej krwi i potu na szkoleniu, tym mniej na polu walki, co w tym przypadku – stanowiły nie tylko programy w telewizji, ale i bezpośrednie spotkania z ludźmi.

Traktowałem treningi z nim – bardzo poważnie – ponieważ miałem zamiar zastosować wszystko to, czego mi brakowało w Polsce – o czym pisałem w poprzednich odcinkach, czego Polacy nie robili – a jeśli by robili – byłoby przyjęte z entuzjazmem. Mam na myśli – życzliwość, ale również koncyliacyjność – w przeciwieństwie do kłótliwości, uśmiech na twarzy – którego mi tak bardzo brakowało, optymizm, oraz przede wszystkim pragmatyzm – o którym Polacy nie mieli pojęcia – ale w czystej formie by nie zrozumieli i nie przyjęli, dlatego wyobrażałem sobie – pragmatyzm w ujęciu czysto biznesowym.

Po pierwsze Tymiński – miał być pierwszym poważnym testem mojej Teorii Q, bo będziemy stosować Nowe Prawa Psychologii – kompletnie nieznane dotąd. Po drugie Stan Tymiński – miał w pewnym sensie stać się moim Alter Ego i pokazać, czy będzie to skuteczne w oddziaływaniu na masy. Wierzyłem, że będzie diabelnie skuteczne.

Najpierw zastosowałem tzw. Pierwsze Odkrycie – czyli Tymiński miał pokazać, co potrafi, jakie ma umiejętności i do czego jest zdolny. Pierwsze zajęcia odbyły się w domu moich rodziców w Podkowie Leśnej przy ulicy Słowackiego 14. Konstrukcja salonu była bardzo sprzyjająca, ponieważ salon był bardzo przestronny, a dodatkowo był bardzo wysoki – zawierał pierwsze piętro – które wychodziło na salon w formie tarasu. Czyli można było stać i przemawiać na tarasie, a słuchać Tymińskiego na dole w fotelu w salonie. Taras ten będzie głównym polem treningowym dla Tymińskiego.

Pierwsze Odkrycie polegało na zademonstrowaniu umiejętności własnych przy trzech tematach. Temat Pierwszy – to prosta autoprezentacja – miał powiedzieć, kim jest, kim był i kim zamierza zostać i dlaczego. Temat Drugi – to uzasadnienie, dlaczego kandyduje, co ma do zaoferowania, czego nie mają inni i dlaczego uważa, że Polsce to potrzebne. Temat Trzeci – to próba przekonania do swoich racji. Czyli jasno i krótko – dlaczego ludzie powinni na niego głosować.

Wziąłem do ręki notatki, długopis i usiadłem sobie wygodnie w fotelu czekając na to, co zademonstruje.

Pamiętam jego pierwszy treningowy występ na tarasie. Zaczął od wydukania niewyraźnie swojego imienia i nazwiska, coś w stylu:

no …. Jestem Stan Tyyyy…ski i jestem biznesman …yyy….. z Kanady.
wyjechałem ……za chlebem….yyyyy…. z Polski 20 lat temu…..yyyyy…. i ….yyyyyy osiągnąłem wielki ….yyyyyyy….sukces.
Polska wtedy ………nie dawała żadnych eeee……..eeeee……perspektyw, żadnych szans ……yyyyyy………..na godne życie, yyyyyyy………czułem, że to nie …..yyyyyy…….dla mnie ….

Przerwałem – nie mogłem tego pierdolenia spokojnie słuchać. Pamiętam swoją pierwszą myśl – „O cholera, łatwo nie będzie” przecież ten człowiek jest kompletną glebą prezentacyjną. Ani ciągłości wypowiedzi, ani tempa, ani wyczucia, ani polotu, a o charyzmie można zapomnieć.

Najbardziej mnie zaskoczyła reakcja jego Ego.

No co chyba dobrze mówiłem?

Tak chujowo – że musiałem to przerwać, bo nie dało się tego słuchać – odpowiedziałem.

Potem były kolejne próby i kolejne katastrofy. Przyznam, że byłem załamany. Przecież to zwykły tłuk kanadyjsko-polski, który nie tylko nie ma zielonego pojęcia o Polsce i jej potrzebach, ale te pobyty w USA i w Kanadzie nie za wiele mu dały. Jak on do jasnej cholery mógł gdziekolwiek osiągnąć jakiś sukces.

Poprosiłem go, by w takim razie powtórzył wszystko po angielsku – bo może mówi bieglej. Jakież było moje zdziwienie – że ledwo cokolwiek wydukał – robiąc błędy w niemal każdym zdaniu. Cholera – to przecież nierealne – aby ktoś taki mógł porwać za sobą panią sprzątaczkę z parteru, a co dopiero sekretarkę z piętra czy jakikolwiek zarząd czy pracowników jakiejś firmy, o masach ludzkich nie wspominając.

Usiedliśmy w salonie i otworzyłem się przed nim mocniej – mówiąc, czy uświadamiając mu, że kompletnie jest nieprzygotowany do kampanii, do spotkań z ludźmi, a w szczególności do udziału w jakichkolwiek programach.

W swoim zwyczaju skwitował to stwierdzeniem:

no dobrze i ty od tego jesteś, aby mnie przygotować i wszystko, co będzie potrzebne, nauczyć. Dlatego tak dużo ci zapłacę w razie sukcesu.

Tak – ale to nic nie da. Uważam, że powinniśmy spotykać się 10 razy częściej niż to zaplanowałeś w harmonogramie – bo inaczej nic z tego nie będzie. Dobrze – to tak zróbmy – powiedział. Ustaliliśmy, że powie wszystkim, że wyjeżdża w pilnych sprawach do Kanady, a w rzeczywistości zaszyje się w domu u moich rodziców.

I rzeczywiście tak się stało. Tymiński spędził wiele dni – zakamuflowany w domu moich rodziców, w którym dostał do dyspozycji swój pokój – gabinet, który mój ojciec mu udostępnił. Później kolejnym razem – wtajemniczył chyba we wszystko kogoś ze swojej rodziny w Komorowie, nieopodal Podkowy Leśnej – bo na noc jeździł do Komorowa.

Rozpoczęliśmy bardzo intensywne treningi.

Moją główną jednak troską – nie było to, że Tymiński był kompletnie nieprzygotowany, że niewiele potrafił, nie miał żadnej kreatywności w sobie – ale przeciwnie – nie opuszczało go przekonanie o swojej wyjątkowości – ale jego poziom inteligencji. Jak to do cholery ukryć – jak bardzo mało jest lotny, jak mało błyskotliwy i jak głupi zwyczajnie. Przecież pierwszy lepszy wywiad – pierwszy jego występ – natychmiast to dobitnie pokaże. No dobrze – konkurenci nie są gigantami intelektu, bo o Lechu Wałęsie można prawić wiele – ale z pewnością nie o jego osobniczej inteligencji, a Tadeusz Mazowiecki – jest być może bardzo inteligentnym człowiekiem, ale ukrywa to tak usilnie, jak żółw ukrywa swój tułów w skorupie.

Jakiekolwiek perspektywy sukcesu – widziałem w czarnych barwach. Doszedłem do wniosku, że z takim człowiekiem niczego z mojej teorii nie przetestuję, a tylko się na próżno napracuję – i nic z tego nie wyjdzie. A potem – jeszcze będzie mnie obarczać winą za niepowodzenie i będzie opowiadać na lewo i prawo, jak mu moje szkolenia nic nie dały.

Przy najbliższym spotkaniu – powiedziałem mu, że jest mi przykro – ale rezygnuję, że moim zdaniem mamy za mało czasu i za duże ryzyko, że się na darmo napracujemy.

Wstał z fotela i powiedział, że paradoksalnie dlatego tym bardziej będziemy ściśle pracować razem, bo dopiero teraz ma do mnie pełne zaufanie. Powiedział coś w stylu, że przecież gdybym był nasłany przez jakieś służby czy konkurencję – a miał na tym punkcie obsesję – to za wszelką cenę by mi zależało na szkoleniach i na tym, aby wiedzieć o nim jak najwięcej, a już na pewno bym nie rezygnował, ryzykując, że to kupię.

Nie miałem na to argumentu. Pomyślałem – Ok, atutem jego jest upartość, przekora i konsekwencja – to może na tym będziemy w stanie coś zbudować. A jeśli tak jest, jak mówi, jeśli ma do mnie pełne zaufanie – to jest szansa, że będzie się stosować w pełni do moich wskazówek.

Zaczęliśmy więc etap wstępny – nie związany z kampanią wyborczą, ale dotyczący treningu płynności mówienia, oddechu, zachowania spokoju, a nawet semantycznej kreatywności. Dobrą stroną takich ćwiczeń było to, że wszystko, o czym mówiłem, natychmiast chciał trenować i nie zniechęcał się niepowodzeniami. To budowało pierwszy dobry fundament.

Chyba cały tydzień trwało oduczenie go zaciągania litery yyyyyyy lub eeeee, zamiast tego pojawiły się dłuższe pauzy. To jeszcze nie ideał, ale już było lepiej. Trenowaliśmy godzinami – mówienie za pomocą skojarzeń zbieżnych i rozbieżnych i taki trening rzeczywiście zdziałał cuda – i znacznie poprawił jego artykulację, intonację i rozkład akcentów.

W drugiej kolejności nauczyłem go – aby przestał być agresywnie reaktywny, aby nigdy nie reagował natychmiast na zaczepki słowne czy nawet na inwektywy – ale by zawsze liczył w pamięci – do 3 sekund – jak był średnio wzburzony i do 5 sekund, gdy był bardzo wzburzony i dopiero potem spokojnie odpowiadał. Czułem – że to był strzał w dziesiątkę – ponieważ w ten sposób mogliśmy symulować jego rzekomą inteligencję, refleksyjność, opanowanie i stabilność – a to ludzie wyłapią natychmiast. Dużo powabu intelektualnego dodawały mu okulary. To dobrze, że je nosił i dobrze je dobierał do wyglądu twarzy.

Miał jak najczęściej się uśmiechać – ale uśmiechać – do siebie lub do innych, czyli uśmiechem reagować, a nie mieć na stałe przyklejony amerykański uśmiech – to także bardzo dobrze się sprawdziło.

Wprowadziłem mu zakaz – malkontenctwa – skupiania się na przeszłości, sięgania do mitów narodowych, nawiązywania do mesjanizmu, do utartych schematów. Miał sobą symbolizować nowoczesność, bogactwo – spokojne, wyważone – wynikające z doświadczenia, a nie agresywny, bezwzględny kapitalizm. Ludzie mieli w nim widzieć – bożyszcze spokojnego ludzkiego kapitalizmu, który niespodziewanie dba o prostego, zwykłego człowieka. Generalnie to trochę nonsens – ale kto by się tym przejmował i kto zwróci na to uwagę.

W pewnych momentach należało łączyć przeciwności, aby uzyskać pożądany efekt. Czyli na przykład Tymiński powinien budzić Szacunek z delikatnym dystansem, ale jednocześnie być bardzo bezpośrednim wobec ludzi. Każdemu podawać swoją rękę, taki gest ludzie będą długo pamiętać – przynajmniej do wyborów.

Opowiedziałem mu pewną historię – którą mieliśmy zaadaptować na warunki polskie.

Wyobraźmy sobie dwóch kandydatów, którzy mają swoje pociągi wyborcze, którymi podróżują po całym kraju – i przemawiają do ludzi zgromadzonych na peronach, by ich powitać. Nasz kandydat A – pamięta o tym, aby podawać wszystkim rękę, że to ważne, że to będzie zapamiętane. Więc po przemówieniu z pociągu – wchodzi na peron, wita się z ludźmi i odjeżdża. Drugi natomiast w ogóle nie wychodzi z pociągu, ale pozwala na przemówienia swoich przyjaciół, którzy go edyfikują i opowiadają o zaletach kandydata. Zanim przemówi i wysiądzie kandydat B, wysypują się z pociągu ochraniarze, którzy budują, ustawiają plastikowe barierki odgradzające ludzi od kandydata i pociągu. Są przy tym stanowczy, ale uprzejmi i sympatyczni. I dopiero teraz wychodzi kandydat B, wygłasza krótkie przemówienie, a po nim – schodzi na peron. Kandydat zbliża się do barierek, także podaje wszystkim swoją dłoń, ale w pewnym momencie przekracza, czy przeskakuje barierki, miesza się w tłum i dalej ze wszystkimi wita – potem odjeżdża.

Zdecydowana większość będzie głosować na kandydata B, ponieważ dużo większa będzie satysfakcja uściśnięcia dłoni po pokonaniu sztucznych barierek, niż tylko podanie dłoni.

I historię – tę można rozumieć dosłownie i zastosować w podanej postaci – albo też można rozumieć – symbolicznie i mimo pierwotnego dystansu – zbliżyć się do ludzi – pokazując, jak są dla nas ważni, jak interesujemy się ich losem.

To Tymiński mocno sobie wziął do serca, przyswoił i często stosował.


MOJE ŻYCIE • PIOTR TYMOCHOWICZ • teoriaq.com

Społeczność

Komentarze (0)

Dodaj komentarz

Podpis, komentarz i opcjonalny e-mail mogą być sprawdzane przez zewnętrzną usługę moderacji. E-mail nie jest publikowany.

Rozpocznij rozmowę — nie ma jeszcze komentarzy.
Zaloguj się