Artykuł

MOJE ŻYCIE – PIOTR TYMOCHOWICZ - 83

CZĘŚĆ OSIEMDZIESIĄTA TRZECIA

Gdyby oni wiedzieli, co przegapili …

Gdyby oni wiedzieli, co przegapili …

(Moje Życie – z mojego subiektywnego punktu widzenia)

Autor: Piotr Tymochowicz

teoriaq.com

Moje szkolenia stają się coraz bardziej popularne. Aby zwiększyć swoją skuteczność, wprowadzam pewną nową zasadę dla szkoleń indywidualnych, których mam coraz więcej. Nazwę ją Zasadą Pełnej Wzajemnej Satysfakcji. Polega ona na tym, że mój klient indywidualny wykupuje określony pakiet szkoleń za wysoką kwotę rzędu 1000 dolarów za godzinę, ale jeśli po przebytym module widzę, że nie w pełni spełnił moje oczekiwania, albo on sam dojdzie do wniosku, że nie nabył jeszcze upragnionych umiejętności – wtedy przedłużamy nieodpłatnie liczbę godzin o tyle, ile będzie trzeba, by wszystkie zamierzone cele zostały osiągnięte.

Myślę, że to bardzo uczciwe podejście, rekompensujące wysokie ceny za godzinę, i zasada ta bardzo podoba się moim klientom. Dzięki niej będę przez długie lata skutecznie dystansować się od mojej konkurencji – która nigdy nie wpadnie na ten prosty pomysł, by skopiować moje zasady.

Coraz bardziej zaczynam się specjalizować w szkoleniach indywidualnych dla prezesów dużych korporacji i dla zarządów – a mniej dla samych pracowników. Choć zdarza się, że zarząd jest tak zachwycony skutecznością, że potem szkolenia dla całej załogi stają się naturalną konsekwencją pierwszych szkoleń.

Pewnego dnia zgłasza się do mnie dyrektor oddziału pewnego dużego banku, mówiąc, że jego kariera utknęła w miejscu. Przechodzi indywidualne szkolenia z komunikacji i budowania relacji. Od razu wciela wnioski ze szkoleń w swoje życie. Po miesiącu awansuje na członka zarządu, po kolejnym – na wiceprezesa banku. Takich historii mam coraz więcej.

Pamiętam młodego chłopaka, który rozpoczął pracę w firmie ubezpieczeniowej Xelion. Przyszedł z plecakiem, na sportowo ubrany, powiedzieć, że legendy o mnie krążą i o mojej skuteczności i że on o niczym innym nie marzy, jak o tym, by skończyć takie indywidualne szkolenia u mnie osobiście. Zastrzega, że nie ma dużych pieniędzy, a tak naprawdę żadnych odłożonych, ale że będzie mi wdzięczny, jeśli mimo to zgodzę się na takie szkolenie, a on w przyszłości mi się odwdzięczy albo w jakiś sposób odrobi je u mnie w firmie. Zgadzam się na taki eksperyment – bez żadnej formalnej umowy – wykazując zaufanie.

Po kilku miesiącach otrzymuję wiadomość, że ów młody chłopak został dyrektorem dużego działu. Przyniósł mi wtedy rozpromieniony swoją pensję – by jednocześnie pochwalić się sukcesem. Dwa miesiące później jego praca i umiejętności zostają tym bardziej docenione w jego macierzystej firmie Xelion – zostaje prezesem tej firmy na wiele lat. Takich przypadków biznesowych mam z biegiem lat coraz więcej. Do moich klientów będą należeć prezesi Microsoftu, Softbanku, PKO BP, Pekao SA oraz między innymi Cezary Smorszczewski, Adam Niwiński, Marian Krzemiński, Jan Kulczyk i wielu innych.

Po bardzo udanym kolejnym roku postanawiam wypłacić moim asystentkom oraz trenerom bardzo wysokie premie – jako niespodziankę. Przy okazji obserwuję ciekawy polski paradoks. Otóż wszystkie moje asystentki biorą po kolei kredyty na samochody, na dom, na mieszkanie, dzięki oficjalnym wysokim pensjom, jakie zarabiają w mojej firmie – czyli de facto w ramach mojej działalności gospodarczej. Ja sam odprowadzam coraz większe podatki i dokumentuję coraz większe zyski. Jednak wszystkie banki odmawiają mi jakichkolwiek kredytów – zaliczając moją działalność jako wysoce ryzykowną. Czyli praca u mnie na etacie nie jest ryzykowna, a ja sam, odprowadzający coraz większe podatki, jestem kimś ryzykownym. Polski bankowy absurd totalny, ale ok – nie biorę przez długi czas żadnych kredytów i na ogół płacę za wszystko gotówką.

Wymyśliłem sobie, że na początku wakacji zafunduję całej swojej załodze pobyt tygodniowy w ośrodku wypoczynkowym pewnego urzędu miasta w Lasach Borowskich i że tam wręczę wszystkim zasłużone premie. W sumie była to kwota na ok. 145 tysięcy złotych, którą na Mazury wiozłem w podręcznej zwykłej torbie.

Pech chciał, że mniej więcej na 15 kilometrów przed celem samochód odmówił mi posłuszeństwa. Był to stary, wysłużony Mercedes typu Beczka. Cóż, do tej pory był niezawodny, nie miałem prawa na niego narzekać – tym razem jednak zamilkł i nie dawał oznak żadnej aktywności. Stary był, brudny i pokryty licznymi zadrapaniami, więc nie obawiałem się o jego los. Pomyślałem sobie, że zepchnę go na pobocze i następnego dnia dopiero zorganizuję odholowanie go do jakiegoś warsztatu. Odległość 15 kilometrów nie wydawała się zbyt duża do pokonania pieszo – a dodatkowo znałem te tereny jak własną kieszeń, ponieważ często tam jeździłem w każdej wolnej chwili i znałem także drogę na skróty, przez pola i okoliczne lasy.

Było ciepło, sucho i słonecznie – więc istniała spora szansa, że dojdę do celu bezpiecznie przed zmrokiem. Przypominam, że nie mamy wtedy jeszcze do dyspozycji telefonów komórkowych ani Internetu. Wyruszyłem więc pewnym krokiem z pieniędzmi i małą torbą podróżną.

Martwiło mnie tylko to, że powoli kończyły mi się papierosy, a w pobliżu nie było ani żadnego sklepu, ani stacji benzynowej. Zresztą wtedy na stacjach nie było na ogół żadnych sklepów. Mijałem kolejne pola i skracałem sobie skutecznie drogę, omijając kilka wsi po drodze. Jednak w pobliżu jednej z nich – Borowo – zauważyłem, jak bacznie mi się przyglądała grupa wyrostków po ok. 20 lat. Ruszyli za mną spokojnie, nie spiesząc się. Zauważyłem, że dwóch z nich miało przy sobie potężne kije bejsbolowe. Była wtedy moda na takie kije. W sumie ruszyło za mną sześciu uzbrojonych młodych mężczyzn.

Cholera, nie bałem się jakoś mocno, ale nawet jak na moje umiejętności mieć przeciw sobie sześciu rosłych dryblasów i nie wiadomo, czy nie uzbrojonych jeszcze w noże – to jest koniec żartów i mitów na temat skuteczności sztuk walki. Wiedziałem, że mogę stracić łatwo nie tylko pieniądze, ale i zdrowie, i życie, tym bardziej kiedy odkryją, jak wiele mam pieniędzy ze sobą. Szli cały czas konsekwentnie za mną w odległości kilkudziesięciu metrów w kierunku szczerych pól, bez zabudowań, a potem krótkiego odcinka lasu.

W takich momentach potrafię się błyskawicznie mobilizować i myśleć trzeźwo i pragmatycznie. Po pierwsze opróżniłem swój portfel – chowając jakąś gotówkę do kieszeni, a w nim pozostawiając jakieś grosze, po drugie – nie przyspieszałem, a wręcz przeciwnie, zwolniłem kroku, nie udając, że ich nie widzę.

W pewnym momencie zatrzymałem się – odwróciłem do nich. Oni także przystanęli, ciekawi pewnie, czy nie rzucę się do ucieczki. Postanowiłem zadziałać paradoksalnie, czyli przeciwnie do spodziewanych reakcji. Nic nie działa tak zbawiennie jak zaskoczenie i nieprzewidywalność – ona nawet silniejszym zabiera na jakiś czas pewność siebie.

Ruszyłem więc pewnym krokiem prosto na nich, patrząc się najwyższemu dryblasowi z kijem bejsbolowym prosto w oczy. Stali jak wryci, nie wiedząc, jak zareagować. Zbliżałem się coraz bliżej – na krótko przed zatrzymaniem się przed nimi pozdrowiłem ich niedbałym gestem. I powiedziałem, zanim się pozbierali:

Kurwa – myślałem, że już nikogo po drodze nie spotkam. Dobrze, że was widzę – chłopaki, bo do kurwy nędzy idę do ośrodka do znajomych do Lasu Borowskiego – ale nie dość, że szmal mi się skończył, to jeszcze wypaliłem przed chwilą ostatniego szluga. Bądźcie kurwa ludźmi i podzielcie się ze mną jakąś fajką – bo nie dam wam żyć, jak tego nie zrobicie. Pokazałem im pusty portfel i powiedziałem, że tu miałem zapasowych kilka fajek – ale wszystkie już wypaliłem i ognia nawet nie mam.

Spojrzeli na siebie – potem na mnie, potem znowu na siebie. I jeden powiedział:

– ja to może coś mam – zobaczy się – i sięgnął do kieszeni, skąd wyciągnął jakieś wygniecione pudełko z resztką papierosów. Podał mi je.
– Panowie, bez urazy – wybaczcie mi bezczelność, może, ale wezmę sobie ze dwa, bo jeden z wami wypalę, a drugi na drogę jeszcze mi się przyda.

I pewną ręką wybrałem sobie dwa papierosy – oddając im resztę w pomiętej paczce. Od niechcenia kiwnął ręką, że zgoda. Zapaliłem, zaciągnąłem się i z udawaną całkiem sprawnie ulgą zadałem im pytanie:

– Powiedzcie, jak wam się tu żyje – czy też jest chujowo jak wszędzie, czy dajecie sobie radę.
– Do dupy ze wszystkim – odpowiedzieli – roboty nie ma – tylko w sezonie coś tam można zarobić w sadzie, a tak to chujoza.

Usiedliśmy sobie pod drzewem i ucięliśmy sobie pogawędkę – jak to mnie rzekomo wypierdolili z jakiejś pracy i też liczę na to, że od znajomych coś pożyczę. Potem przybiliśmy sobie piątkę – jak starzy kumple – i rozstaliśmy się w pełnym zrozumieniu i z przekonaniem, że spotkaliśmy się jak ziomale, ziomki od lat się znający.

Uff, z jednej strony byłem sam z siebie niezwykle zadowolony, ale czułem także potworne zmęczenie nie tyle marszrutą ok. 15-kilometrową, ale zmęczenie niezwykle stresującą, nieprzewidywalną przecież sytuacją, w jakiej się znalazłem. Gdyby oni wiedzieli, jaka gratka ich ominęła, podejrzewam, że nie wybaczyli by sobie tego do końca swoich dni.

Nie wyglądali na niedoświadczonych obszczymurków, bardziej na rasowych wiejskich bandytów. Jeden z nich – ten największy – wyglądał, jakby przed chwilą uciekł z zakładu poprawczego albo z więzienia.

Zachowałem te przeżycia dla siebie – nikomu o nich nie opowiadałem. Pomyślałem sobie, że zaprocentowało jeszcze coś, co było zawsze moim stylem. Nie akceptowałem nigdy żadnego dress code’u, żadnych garniturów ani drogich ciuchów, zawsze ubierałem się nad wyraz skromnie i sportowo i to także niewątpliwie mi w opisanej sytuacji bardzo pomogło.

To nie było jedyne moje dramatyczne przeżycie w okolicy Lasów Borowskich.

Za dwa lata będę jechać w pobliżu swoim zdezelowanym Passatem do Mrągowa – na Piknik Country, jak co roku zwykłem jeździć. Będzie ulewny deszcz, swoiste oberwanie chmury. Rozpaczliwie będzie starał się zatrzymać mnie autostopowicz. Zlituję się nad nim i zaoferuję mu podwiezienie do Mrągowa. Po drodze jednak wyciągnie długi nóż i rozkaże mi zatrzymać się.

Wtedy instynktownie poczuję, że to ostatnie moje chwile i odruchowo wcisnę gaz. Będę polować na drzewo, w które będę chciał świadomie wjechać – widząc, że mój prześladowca jest niezapięty. I tak się stanie. Na zakręcie wjadę wprost na drzewo, uderzając jego stroną, co spowoduje rozcięcie samochodu wzdłuż aż do tylnych siedzeń. Mój oprawca nie przeżyje wypadku, a ja uratuję w ten sposób swoje życie.

Wtedy pojechałem ostatni raz na ów Piknik Country. Nie będę więcej kusić losu.


MOJE ŻYCIE • PIOTR TYMOCHOWICZ • teoriaq.com

Społeczność

Komentarze (0)

Dodaj komentarz

Podpis, komentarz i opcjonalny e-mail mogą być sprawdzane przez zewnętrzną usługę moderacji. E-mail nie jest publikowany.

Rozpocznij rozmowę — nie ma jeszcze komentarzy.
Zaloguj się