MOJE ŻYCIE – PIOTR TYMOCHOWICZ - 76

Czego nas ten młokos nauczy?

(Moje Życie – z mojego subiektywnego punktu widzenia)

Autor: Piotr Tymochowicz

teoriaq.com

Powoli robiło się głośno o moich szkoleniach. Moi klienci, wywodzący się głównie ze świata biznesu, zdobywali coraz większe sukcesy. Nie nauczałem ich żadnych standardowych rzeczy – wszystkie moje szkolenia wywodziły się z mojej Teorii Q. Najmocniejszym wnioskiem była zupełnie inna Teoria Umysłu niż oficjalnie przyjęta. Ona dawała początek Nowej Psychologii, która była zbudowana na zupełnie innych fundamentach niż klasyczna psychologia. Człowiek był w niej procesem, a nie obiektem, a to zmieniało wszystko: całą psychologię kliniczną, procesy terapeutyczne i poznawcze.

Innym wnioskiem mojej teorii był cały spójny Marketing Zespolony – bardzo różniący się od klasycznego marketingu Philipa Kotlera, oparty na relacji pożądania danego produktu i budowaniu struktury: produkt, klient, relacja.

Można było łatwo zauważyć, że coraz trudniej na wolnym rynku sprzedają się wprost produkty. Głównym akcentem nie powinny więc być ich prezentacje. Na świecie jest generalnie za dużo produktów – więc zbyt duża konkurencja. Należało więc początkowo bardziej postawić na kreowanie potrzeb, ale i to stało się trudne, ponieważ sztucznie wykreowano zbyt wiele ponadwymiarowych potrzeb. Jednej natomiast rzeczy nigdy nie było zbyt wiele – i to była główna szansa, by pokonać wszelką konkurencję. Należało się skupić nie na sprzedaży czy prezentacji produktowej, nie na sztucznym kreowaniu potrzeb, ale na budowaniu relacji pomiędzy produktem a człowiekiem, firmą a człowiekiem. Relacje budowały strukturę – a wtedy można było przejść do jeszcze mocniejszej kreacji – identyfikacji człowieka z produktem.

Nikt ze świata biznesu nie chciał rozgłosu, więc sukcesy moich klientów nie były nagłaśniane medialnie. Swoje treningi traktowałem jako poligon doświadczalny mojej nowej teorii. Sam byłem często zaskoczony swoimi sukcesami i tym, jak szybko moi klienci przyswajali nowy materiał.

Z biegiem czasu pojawiły się pierwsze propozycje, aby przeprowadzić jakieś szkolenie w firmie dla pracowników, a potem w korporacjach.

Nie zawsze mnie przyjmowano entuzjastycznie, szczególnie przy szkoleniach grupowych. Pamiętam szkolenie w jednej z firm ubezpieczeniowych, gdy wszedłem do sali wykładowej i zająłem miejsce przy biurku wykładowcy. Ktoś z sali zapytał, kiedy przyjdzie prelegent, czy coś wiem na ten temat.

Kiedy się przedstawiłem jako właściwy wykładowca, przez całą salę przebiegł szum niedowierzania. Usłyszałem półgłosem wypowiedziane zdanie:

– A czego niby ten młokos miałby nas nauczyć, sam jeszcze student chyba, czy świeżo po studiach.

Kiedy powiedziałem prawdę – że nie student, bo skreślony z listy studentów – szum zamienił się w zbiorowy odgłos oburzenia.

– To chyba pomyłka, że przysłano ciebie do nas. My jesteśmy poważną grupą i nie lubimy takiej kpiny.

No to się miarka przebrała – dam im pokaz riposty, pomyślałem. Wstałem milcząc, przeszedłem się po sali, patrząc wybranym osobom prosto w oczy, i rozpocząłem dość charyzmatycznie.

Mówicie „to pomyłka”, że jesteście poważną grupą, stawiacie pogardliwe pytania w rodzaju „czego nas ten młokos nauczy”, „dlaczego nie ma dyplomu”. To ja wam powiem, od czego w waszej poważnej i nobliwej grupie należy zacząć:

Przede wszystkim od nawet nie savoir-vivre’u, ale zwykłej polskiej kindersztuby elementarnej.

Jak nie obrażać innych i jak nie wyrażać pogardy wobec osób starszych czy młodszych od was. Wiecie, co jest dla mnie przerażające i co mnie dotknęło najbardziej? Powiem wam – nie to, co ktoś pogardliwie czy złośliwie rzucił w moim kierunku jak brudną ścierkę do podłogi, bo dotyczy kilku jednostek i nie można generalizować, ale to, że wy jako owa szacowna i nobliwa poważna grupa – nie zareagowaliście, nie tylko pozostaliście bierni i głusi na różne obelgi, ale wtórowaliście grupowym rechotem, dając tym samym przyzwolenie na takie zachowanie.

Jeśli waszą wartością jest to, co jest napisane na papierze toaletowym zwanym powszechnie dyplomem, to biegnijcie do klientów waszych i postawcie im przed oczami najpierw wasz szacowny dyplom, a potem cennik za ubezpieczenie i ze stoperem zmierzcie proszę, ile czasu zajmie klientowi zakup waszej usługi. Otóż uważam, że ani stoper, ani kalendarz wam się do niczego nie przyda, bo nie kupicie klienta na wasz lep – waszych dyplomów.

I tak postrzegam swoją rolę – abyście wreszcie poprawili wasze wyniki, bo gdyby były tak rewelacyjne, na jakie próbujecie pozować – nie potrzebowalibyście żadnych szkoleń, a w szczególności ze mną.

A zatem zamiast oceniać mój wygląd, mój wiek, a może jeszcze kolor skóry by się przydało, czy może moje pochodzenie, czym jest prawdziwy Polak z dziada, pradziada czy nie daj Boże jakiś przybłęda czy Żyd – jeszcze gorzej, zamiast tego badziewia, którym nikomu nie zaimponujecie – może warto najpierw mnie wysłuchać i poddać się moim ćwiczeniom – aby mieć w ogóle co oceniać?

Czy to było jasne i zrozumiałe dla was – czy muszę powtórzyć?

I w tym momencie zapadła cisza. W końcu sali ktoś bił brawo i powoli wstał. Był to prezes owej firmy. Podszedł do mnie, cały czas klaszcząc w dłonie, i powiedział, że cieszy się, że widzi właściwego człowieka na właściwym miejscu. Uśmiechnął się do mnie i, wychodząc, życzył mi udanego szkolenia.

Dalszy przebieg treningu był już normalny i spokojny. Na przerwie podeszło do mnie kilka osób, by mnie przeprosić za zaistniałą sytuację. Pod koniec szkolenia – gdy wszyscy byli rozbawieni i przekonani i do mnie, i moich przykładów – dziękowali mi za trening i dopytywali się o dalszy ciąg.

Po kilku miesiącach miałem dla nich kolejne szkolenia.

W czasie tym panowała w Polsce moda i zauroczenie metodami wywierania wpływu, socjotechnikami – mówiliśmy, ale mieliśmy na myśli często manipulacje. Na rynku królował Cialdini, Samy Molcho, Silva oraz metody NLP – Neurolingwistycznego Programowania, które nawiasem mówiąc nic ani z programowaniem, ani neurolingwistyką wspólnego nie miały, ale sprzedawały się świetnie.

Teoria Q – także prowadzi do pojęcia Wywierania Wpływu – ale bez manipulacji, bez metaprogramów – a wyłącznie w oparciu o otwarty i bezkompromisowy przekaz podany jednak w odpowiedni sposób tak, aby budować pozytywne relacje. Zgodnie z moją teorią – najskuteczniejszą formą wywierania wpływu jest nie presja socjotechniczna czy sztuczki manipulacyjne, ale spowodowanie, aby w oparciu o relację i strukturę relacyjną – dana osoba sama się do czegoś przekonała. To zupełnie inne – biegunowo przeciwne podejście. I takie szkolenia także miałem w swojej ofercie. Dodałem do tego osobne techniki, jak nie ulec szantażom emocjonalnym oraz ewidentnym, stosowanym powszechnie – manipulacjom.

Pewnego dnia miałem telefon od redakcji Gazety Wyborczej – dzwonił jakiś dziennikarz, którego nie znałem – wyraźnie zainteresowany najnowszym szkoleniem. Zaproponował bezpłatne przyjęcie na zajęcia – a potem obiektywny artykuł o tym wszystkim, czego się nauczył. Przyjąłem go chętnie na podanych warunkach i, szczerze pisząc – nie myślałem więcej o nim.

Szkolenie odbyło się w planowanym terminie – pod tytułem: „Jak bronić się przed manipulacjami i skutecznie budować relacje?”

Kilka dni po moim szkoleniu – znajomi dzwonili z informacją, że obsmarowała mnie Gazeta Wyborcza z każdej możliwej strony. Kupiłem Gazetę, zaciekawiony tym, co się stało. Na jednej ze stron widniał wielki tytuł: „Tymochowicz uczy manipulacji i jak prać mózgi wyborcom”.

W samym artykule zastosowano trywialny zabieg – wszystkie przykłady, jakie dawałem dotyczące manipulacji innych – dziennikarz przypisał mi. Ani jednym słowem nie wspomniał, że przeciwnie, uczyłem obrony przed manipulacjami, a nie tychże. Kompletnie nie rozumiałem, co się stało – a przy okazji zastanawiało mnie, skąd tam pojawiła się wzmianka o wyborach i wyborcach, skoro na zajęciach nie dałem ani jednego takiego przykładu. Sam tekst – częściowo jednak to wyjaśniał – była informacja nagle ni stąd, ni zowąd, że bardzo podobne do podanych technik – stosował Stan Tymiński w niedawnych wyborach.

Nie udało mi się skontaktować z danym dziennikarzem, ale wybrałem się do zaprzyjaźnionego Juliusza Rawicza – jednego z naczelnych – aby o tym porozmawiać. Pamiętam, że Julek był zakłopotany i mówił, że nawet nie widział, że taki artykuł ktoś szykował – ale zdradził mi, że wyszło na jaw, że spotykałem się regularnie ze Stanem Tymińskim i że przygotowywałem go w czasie wyborów.

– Musisz wiedzieć – powiedział – że w Gazecie to była sensacyjna wiadomość. Ktoś przeprowadził śledztwo dziennikarskie i odkrył, że Tymiński pobierał u ciebie szkolenia. Artykuł był więc odwetem za porażkę Tadeusza Mazowieckiego, któremu pomagało całe środowisko Gazety.

Rzeczywiście miałem taką umowę z Tymińskim, że nasze kontakty i całe szkolenie będzie na zawsze naszą tajemnicą – ponieważ zależało mu bardzo na tym, aby wyłącznie sobie, własnemu rzekomemu talentowi – przypisać wszystkie osiągnięcia i zasługi.

Stan Tymiński konsekwentnie zaprzecza do dziś naszym kontaktom w 1990 roku, aczkolwiek nie odżegnuje się od znajomości ze mną – lokując ją w zupełnie innym czasie. Nie przejmując się prostym pytaniem – dlaczego niby miałby mnie odszukać i proponować współpracę przy kiedyś kolejnych wyborach, jeśli mnie wcześniej nie znał i nie współpracował ze mną.

Całą sytuację opiszę bardziej szczegółowo w kolejnym odcinku.

MOJE ŻYCIE • PIOTR TYMOCHOWICZ • teoriaq.com