Artykuł

MOJE ŻYCIE – PIOTR TYMOCHOWICZ - 81

CZĘŚĆ OSIEMDZIESIĄTA PIERWSZA

Bukiet kolców zwiędłych róż

Bukiet kolców zwiędłych róż

(Moje Życie – z mojego subiektywnego punktu widzenia)

Autor: Piotr Tymochowicz

teoriaq.com

Moje szkolenia cieszą się coraz większym powodzeniem. Prowadzę je również w korporacjach, nie tylko w swoim biurze indywidualnie czy w małych grupach. Nie muszę się nigdzie reklamować ani ogłaszać – ponieważ wystarczająco skutecznie działają wzajemne rekomendacje osób, które kończyły u mnie szkolenia, czyli marketing szeptany.

Co ciekawe, zaczynają się zgłaszać nie tylko pracujące gdzieś osoby, ale także studenci przed podjęciem pracy i ludzie, którzy pragną zmienić swoje życie. A szkolenia są właśnie tak dopracowane, że zmieniają życie od pierwszego dnia, gdy wybrane moduły można natychmiast wdrażać tak w życiu, jak i w pracy.

Pewnego dnia nawiązuje ze mną kontakt szkoleniowiec-przedsiębiorca – przedstawiający się jako Jan Mądry. Mówi dużo o swojej mocnej pozycji nie tylko w świecie szkoleń, ale również na rynku medialnym. Prezentuje mi mnóstwo pozytywnych artykułów na temat jego szkoleniowej aktywności (jak się później okaże – artykułów sponsorowanych, czyli opłaconych). Mówi, że najlepsi na rynku powinni się łączyć w działalności, aby budować znacznie większą siłę rynkową i skutecznie się bronić przed zalewem małych, przypadkowych firm czy niekompetentnych osób. Proponuje mi daleko idącą współpracę – co będzie ułatwieniem w zdobywaniu klientów.

Nie muszę u siebie stosować żadnej formy reklamy czy marketingu – ponieważ coraz lepiej działa marketing szeptany, ale co do samej idei w pełni się z nim zgadzam. Jednak jest między nami zasadnicza różnica. Ja propaguję wyłącznie moje autorskie programy bazujące na teorii Q, które w wielu przypadkach przeczą klasycznej psychologii. On pracuje w oparciu o absolwentów psychologii, których u siebie zatrudnia. Teoretycznie – można to i tak połączyć – dając klientom wybór: albo szkolenie zgodne z oficjalną psychologią, albo zgodne z moim programem autorskim. Niezależnie Jan Mądry zapewnia, że moja teoria Q, o której nic nie wiedział, może być na tyle przekonująca dla psychologów, że będą się także jej uczyć i będziemy mieli wspólną grupę trenerów również i w moim systemie. Bardzo dużo mówił o niesamowitej charyzmie i oddaniu swoich trenerów psychologów. Sam zajęć nie prowadził, był raczej tylko organizatorem i menedżerem własnej firmy.

Zgodziliśmy się także z tym, że istnieje fascynacja na rynku różnymi formami manipulacji, socjotechnik w stylu NLP, Cialdini, Molcho i podobnych, że warto tworzyć przeciwwagę i pokazywać – że można budować oddziaływania uczciwie i zamiast wywierać presję świadomą czy nieświadomą na kogoś, można powodować, aby dana osoba sama się przekonywała do danej rzeczy czy produktu na bazie uczciwego i naturalnego przekazu.

Podczas spotkania zastanawiałem się tylko nad jednym. Na ile nasza niby zgodność myśli i priorytetów jest rzeczywista, a na ile wynika z dopasowania do mnie jako rozmówcy. Z tego, aby mówić czy powtarzać w moim towarzystwie wyłącznie to, co chciałbym usłyszeć. Czułem delikatną nitkę fałszu w jego wypowiedziach i sztucznego dla mnie uwielbienia – które obrazował niekończącymi się komplementami.

Ale ok, ustaliliśmy, że najpierw przyjedzie on do mnie z jedną z najlepszych swoich trenerek i zrobi mi przykładowy wykład, abym poczuł atmosferę ich szkoleń i charyzmę trenerki, a potem ja zrobię wykład dla jego trenerów – i wtedy dopiero przymierzymy się do jakiejś formy współpracy. To zapowiadało się bardzo rozsądnie i pragmatycznie.

Zgodnie z planem – przyjechał pewnego dnia ze stosunkowo młodą psycholożką i bez wielkich słów przeszliśmy do sali wykładowej, gdzie usiadłem w roli kursanta i zamieniłem się w słuch. Pamiętam, że tematem głównym miała być asertywność, jak skutecznie odmawiać – by nikogo nie urazić. Na samym początku musiałem wysłuchać całej litanii prezentacyjnej pani psycholog: kiedy skończyła uczelnię, jakie ma dyplomy, jakie odznaczenia czy dyplomy uznania od wielu klientów. Całość była prezentowana z wielkim zadęciem, z udawaną powagą i widocznym rozbudowanym ego własnym. Ok, słuchałem cierpliwie, sam tłumacząc trenerkę przed sobą samym, że przecież funkcjonujemy w papierowym państwie, że może tak niekiedy trzeba wręcz podchodzić do niektórych klientów. Ale potem nastąpiła część merytoryczna.

I tu powiało grozą. Na tablicy pojawiły się pewne formalne i martwe definicje. W autorytarnym tonie psycholożka podawała jakieś statystyki, z czym ludzie najwięcej mają problemów – bez odpowiedzi dlaczego – sczytywane z notatnika. Zaraz potem pojawiły się dobrze znane hasła propagatorów myślenia pozytywnego, płytkie hasła do zapamiętania w rodzaju: „dasz radę”, „I ty to potrafisz”, „Jesteś zwycięzcą”, „świat nie jest taki zły”, „myśl pozytywnie” i tym podobne. Hasła te trenerka odczytywała z kartek, zalecając jednocześnie, by nauczyć się ich na pamięć. Po czym nastąpiła część treningowa, w której trenerka zalecała, by na kolorowo napisać te hasła wielokrotnie i potem porozwieszać sobie w całym domu: na lustrze, przy drzwiach, na lodówce, przy łóżku, na suficie, na lampie i w toalecie.

Ledwo wysiedziałem tę prawie godzinę, ale nie chciałem robić przykrości ani trenerce, ani Janowi Mądremu, który już zdążył w ramach zmniejszenia dystansu zaproponować przejście na formę imienną. Z trudem podziękowałem za wykład i poprosiłem o krótką rozmowę z Janem. Powiedziałem mu, że bardzo mi miło, że jestem wdzięczny za całą prezentację, że doceniam to, że specjalnie do mnie przyjechali, ale że jednak mam zupełnie inne podejście zarówno do kwestii merytorycznych, jak i do metodologii, dlatego na dziś raczej nie widzę punktów wspólnych naszej ewentualnej współpracy, ale spokojnie się jeszcze zastanowię i może kiedyś wrócimy do rozmów.

Jan powiedział, że rozumie, i przez zaciśnięte zęby wymamrotał jakieś uprzejmości na pożegnanie. Pomyślałem wtedy z delikatnym wyrzutem sumienia, że straciłem bez sensu ponad godzinę, i wróciłem do swoich zajęć.

Pewnego dnia – jakieś dwa, może trzy miesiące później – wpadł do biura Marek Frąckowiak – znany aktor drugoplanowy, z którym regularnie współpracowałem w ramach mojej Szkoły Wdzięku dla modelek, gdzie angażowałem go na przykład w roli konferansjera przy pokazach mody. Najpierw pochwalił się swoją stałą współpracą i swoją rubryką w nowym piśmie wchodzącym na rynek – Gentleman. Zaraz potem pokazał mi artykuł – czyli wywiad z Janem Mądrym na temat rynku szkoleniowego w Polsce. Spora część wywiadu była poświęcona mojej osobie z imienia i nazwiska. Pojawiło się wprost hasłowe zdanie: „Ostrzegam wszystkich przed Tymochowiczem, szarlatanem polskich szkoleń i treningów”. Owe ostrzeżenie widniało także w tytule artykułu.

Aż usiadłem z wrażenia. Przecież nie było jeszcze żadnej okazji, aby Jan Mądry mógł kiedykolwiek i gdziekolwiek zapoznać się choćby z próbką moich szkoleń. Do mojej prezentacji wobec jego trenerów nigdy nie doszło.

Cały artykuł był w tonacji wymienionego ostrzeżenia, jak różni nieetyczni manipulatorzy oraz uzurpatorzy bez dyplomów i przygotowania psują rynek szkoleniowy w Polsce. Moje imię i nazwisko figurowało jako wzorcowy przykład takich rzekomo nieetycznych szkoleń. Najlepsze było zakończenie. Otóż uwaga – Jan Mądry stwierdza, że wielokrotnie proponowałem jemu współpracę, on jednak konsekwentnie i jednoznacznie taką współpracę z powodów etycznych odrzuca i to samo sugeruje innym.

Przede mną leżał wywiad-zemsta jednego ze szkoleniowców polskich. Nie nawiązałem ani kontaktu z redakcją, ani nie pisałem żadnych protestów, zadzwoniłem tylko na numer Jana Mądrego. Nie odebrał ani wtedy, ani za żadnym następnym razem. No cóż, w świetle tego, jak bardzo dbałem, by elegancko i uprzejmie mu odmówić, było mi przykro z takiego a nie innego potraktowania. Nigdy więcej nasze drogi się nie skrzyżowały, ale kilka razy zdarzyło mi się, że moi klienci korporacyjni powoływali się na wywiad z Janem Mądrym – i kilku na etapie wstępnym odmawiało mi spotkań.

Do dziś powszechne wydaje mi się bezkrytyczne myślenie w Polsce, że skoro w gazecie jakiejś tak powiedzieli czy napisali, to znaczy, że coś w tym musi być. To nie była pierwsza ani nie będzie ostatnia podłość, jaka mnie w Polsce spotkała. O pomniejszych nawet nie będę wspominać, bo można by było na ich podstawie napisać odrębną, opasłą książkę.

Ja sam postanowiłem nie wkraczać nigdy na podobną drogę. I byłem w tym konsekwentny. Nigdy nie krytykowałem nikogo z moich konkurentów na rynku i nigdy nikogo nie odradzałem nawet w prywatnych rozmowach – pilnując się narzuconej mi etyki przez mój własny głos wewnętrzny. Myślałem, że wielu będzie to także doceniać. Nie przypominam sobie, aby ktokolwiek to docenił.

Miałem także zwyczaj – który stał się moim wyznacznikiem przy wielu wywiadach, jakie prowadziłem – nigdy nie żądałem ani nie robiłem żadnej autoryzacji żadnego swojego wywiadu czy tekstu, dając tym samym dziennikarzom pewną swobodę interpretacyjną, a jednocześnie pokazując duże zaufanie. To także nie spotkało się z docenieniem, a kilku dziennikarzy perfidnie wykorzystało – zmieniając radykalnie moje wypowiedzi albo wkładając mi w usta rzeczy, których nigdy nie wypowiedziałem.

O jednym takim przypadku już pisałem – który perfidnie wykorzystała redakcja Gazety Wyborczej – w ramach zemsty za Tymińskiego w artykule: „Jak Tymochowicz uczy manipulować i kłamać”, podczas gdy prawdziwy temat dotyczył tego, jak skutecznie się bronić przed manipulacjami innych.

Moją jednak dewizą życiową było to, by nie skupiać się zbyt mocno na opisanych przypadkach, aby nie kultywować w sobie nie tylko złości czy nienawiści, ale również smutku czy syndromu ofiary. Zawsze starałem się wybaczać oraz skupiać myśli wyłącznie na pozytywnych dla mnie sprawach – i tego zresztą uczyłem swoich kursantów.

Ludzie, którzy decydują się na jakąś podłość w stosunku do innych, są godni politowania i współczucia – bo przecież oni sami, świadomie czy nieświadomie, do śmierci będą wiedzieli o swoich podłościach, nigdy tego nie wymażą ze swojej pamięci, nie zetrą z żadnego lustra na świecie.


MOJE ŻYCIE • PIOTR TYMOCHOWICZ • teoriaq.com

Społeczność

Komentarze (0)

Dodaj komentarz

Podpis, komentarz i opcjonalny e-mail mogą być sprawdzane przez zewnętrzną usługę moderacji. E-mail nie jest publikowany.

Rozpocznij rozmowę — nie ma jeszcze komentarzy.
Zaloguj się