Artykuł
MOJE ŻYCIE – PIOTR TYMOCHOWICZ - 77
CZĘŚĆ SIEDEMDZIESIĄTA SIÓDMA
Byłem mózgiem kampanii Tymińskiego. Czarna teczka też była moja
Byłem mózgiem kampanii Tymińskiego. Czarna teczka też była moja
(Moje Życie – z mojego subiektywnego punktu widzenia)
Autor: Piotr Tymochowicz
teoriaq.com

Uzmysłowiłem sobie właśnie, że tak szczegółowo po raz pierwszy ujawnię kulisy swojej współpracy ze Stanisławem Tymińskim – zwanym Stanem Tymińskim.
Wszystkie nasze spotkania miały na zawsze pozostać tajemnicą, ponieważ Stanisławowi zależało na kreowaniu siebie jako selfmademan’a, geniusza wyborczego i geniusza skuteczności. Sam powtarzał kilkakrotnie, że to dobre również dla jego interesów.
Kto bowiem jest diabelnie skuteczny w wyborach – będzie kojarzony jako równie skuteczny w samym biznesie, jak i potem w rządzeniu krajem.
Ja sam nie byłem nigdy zainteresowany ani polityką, ani tym bardziej politykami polskimi.
Postrzegałem ich albo przez pryzmat reżimu socjalistycznego, albo przez pryzmat układów, koterii towarzyskich. Sam Lech Wałęsa jako przyszły lider nigdy nie budził mojego entuzjazmu. Widziałem w nim głównie prostaka i karierowicza o wybujałym ego do granic możliwości – oraz jako „użytecznego idiotę” dla środowisk bliskich Gazecie Wyborczej dążących do realnej władzy w kraju i posiadania monopolu w kreacji nowych elit, o czym pisałem wcześniej.
Epizod współpracy z Tymińskim postrzegałem jako swój poligon doświadczalny w rozwijaniu swojej Teorii Q, a w szczególności Nowej Psychologii.
Dodatkowo rzeczywiście wierzyłem, że Polsce jest bardziej potrzebny kompetentny człowiek biznesu do zarządzania krajem niż polityk uwikłany w jakieś służby czy układy, czy niekompetentny zwykły robotnik w roli wodza narodu.
Dlatego, mimo że długo o tym epizodzie nie opowiadałem nikomu, to jednocześnie nie wstydziłem się owej współpracy – przynajmniej do momentu poznania, kim tak naprawdę jest Stan Tymiński i komu jeszcze zależało na jego promowaniu.
Nie pojmowałem tego ani jako aktu patriotyzmu, ani przeciwnie – zdrady narodowej.
Byłem głównie ciekaw, jak moje metody sprawdzą się w praktyce wyborczej.
Pamiętam, że pewnego dnia zadzwonił mój ojciec, mówiąc, że ma znajomego, który zna pewnego biznesmena z Kanady, który właśnie zainstalował się w Pęcicach w jakimś dworku i szuka wolontariuszy i szkoleniowców do współpracy w czasie wyborów.
Zapytał, czy się z nim spotkam?
W tym czasie moi rodzice mieszkali w Podkowie Leśnej – mieście, które miało status miasta-ogrodu, w pobliżu Michałowic, do których często jeździli do różnych znajomych, a Pęcice i Dworek znajdował się w pobliżu. Było późne lato 1990 roku lub początek jesieni. Pojechałem na spotkanie z Tymińskim do Pęcic.
Pamiętam, że przyjął mnie początkowo w swoim apartamencie na pierwszym piętrze w dość okazałym dworku – tam chwilę rozmawialiśmy, choć bez przerwy coś załatwiał przez telefon hotelowy, a potem zeszliśmy do sali na dole.
Tymiński nie sprawiał sympatycznego wrażenia – raczej kojarzył mi się z arogantem i pyszałkiem, który pragnie zdobyć władzę w Polsce jako wierny patriota.
Najpierw wypytywał mnie o różne sprawy w prokuratorski sposób, jakby prowadził przesłuchanie, a nie wstępną rozmowę. Interesowało go, dlaczego przyjechałem i dlaczego jestem zainteresowany współpracą z nim, z kim wcześniej z polityków współpracowałem i kogo szkoliłem.
Powiedziałem mu prawdę w swoim stylu, że żadną współpracą póki co zainteresowany jakoś specjalnie nie jestem, że przyjechałem z ciekawości za namową wspólnego znajomego i mojego ojca.
– Zapytał mnie, czy wierzę, że może zdobyć władzę w Polsce, czyli zostać prezydentem.
Odpowiedziałem, że to nieprawdopodobne, ale że można nieźle namieszać w polskiej polityce, bo nastroje są różne i jest coraz więcej Polaków rozczarowanych transformacją, i ewentualnie dostać się do drugiej tury wyborów – a to już będzie ogromnym sukcesem, bo później można założyć własną partię i trwale wejść do polskiej polityki.
– Odpowiedział mi wtedy: „Ale ja zostanę prezydentem Polski tak czy owak, wiem to na pewno”.
Potem przeszliśmy na tematy bardziej biznesowe. Nie opowiadałem mu o swojej Teorii Q, bo uznałem, że to nie ma wielkiego sensu, ale o koncepcji Marketingu Zespolonego jako innowacyjnym podejściu do sprzedaży, którego uczę ludzi biznesu.
Przedstawiłem mu swoją koncepcję – że nie należy sprzedawać produktu ani kreować potrzeb, ale budować pozytywne relacje – przede wszystkim, a cała reszta jest wtórna. I przeniosłem to na grunt strategii wyborczej – powiedziałem, że nie powinien się skupiać na kwestiach programowych za bardzo, bo to będzie nudne, ani na kreowaniu potrzeb – bo to będzie całkowicie zbędne, bo i tak jest wielu rozczarowanych Polaków, ale niemal wyłącznie na budowaniu pozytywnych relacji, wiarygodności biznesowej oraz na tym, na czym polega jego największy atut – że jest poza układami, że może być jedynym i pierwszym w Polsce antysystemowcem, ale jednocześnie kompetentnym biznesmanem – to się będzie Polakom podobać.
Po takiej prezentacji nieoczekiwanie zmienił ton, stał się bardziej rozmowny i sympatyczny.
– Podoba mi się twoja wizja – powiedział.
Ja również miałem do niego kilka pytań.
Na przykład zadałem mu pytanie, jak to się stało, że nagle się objawił, że nagle zapragnął być prezydentem w Polsce.
Nieoczekiwanie spoważniał wtedy i powiedział mi:
– Dobrze, widzę, że mogę ci zaufać – opowiem ci coś, czego nigdy publicznie nie mówiłem. W trakcie mojego pobytu w Peru – gdzie miałem seanse w szamańskich rytuałach z ayahuascą w amazońskiej dżungli z szamanem w okolicach Iquitos – szliśmy razem z moją żoną Gracielą przez dżunglę i nagle oświetliło mnie oślepiające światło. Przetarłem oczy i zobaczyłem smukłą postać Matki Boskiej.
Padłem na kolana. Podobnie Graciela, widząc światłość.
– Wtedy Matka Boska skierowała palec w moją stronę i przemówiła do mnie swym łagodnym, anielskim głosem: „Stasiu, Polska cię potrzebuje – zostaniesz następnym Prezydentem Polski. Jedź do Polski”. Potem jakby rozpłynęła się w powietrzu, a mi serce biło jak szalone. Dlatego tu jestem.
Uznałem, że to niezły dziwak, że to byłby ósmy cud świata, gdyby tak nawiedzony człowiek rzeczywiście zrobił karierę wyborczą w Polsce. Ale ok, nie traktowałem tego spotkania ani przesadnie poważnie, ani perspektywicznie.
Tymiński nie zdecydował się od razu, czy będzie chciał współpracować czy nie, powiedział, że mnóstwo wolontariuszy się do niego zgłasza, że ma przeczucie, że jest toczony przez służby specjalne i musi ciągle selekcjonować ludzi.
Mnie również w pierwszej fazie rozmowy wypytywał, czy miałem kiedyś jakąś współpracę ze służbami. Myślę, że miał obsesję na tym punkcie.
Jako wskazówkę natomiast potraktował zrządzenie losu, że po pierwsze moi rodzice mieszkają w pobliżu, bo w Podkowie Leśnej, a poza tym i on, i ja mamy rodzinę w Komorowie pod Pruszkowem – więc że można będzie w tych miejscach bezpiecznie się spotykać.
Zadzwonił do mnie dokładnie trzy dni później – ponownie zapraszając do dworku w Pęcicach, który albo był jego, albo go wynajmował – do dziś tego nie wiem.
Zachowywał się tak, jakby dworek był jego własnością.
„No to zaczynamy współpracę” – powiedział na powitanie.
„Będziesz mi zgłaszał pomysły i przygotujesz mnie do występów medialnych. Byłeś dziennikarzem telewizyjnym i radiowym, to masz odpowiednie doświadczenie”.
Umówiliśmy się na success fee. Sto tysięcy dolarów, jeśli dojdzie w wyniku moich porad i szkoleń do II tury wyborów, i milion dolarów – jeśli zostanie prezydentem.
Niestety dla mnie – nie spisaliśmy żadnej umowy.
Miałem się nie kontaktować z nikim z jego sztabu, któremu nie ufał za grosz, ani z nikim z jego ludzi. Nasza współpraca miała na zawsze pozostać tajemnicą.
– Ja ci płacę – ty mi dajesz pomysły – ja je więc kupuję i są moimi pomysłami.
– Dajesz mi strategiczne rozwiązania – ja je kupuję i są moją własnością.
Tak ferował Tymiński – z czym zgodziłem się – i wszystko byłoby dobrze, gdyby w aspektach finansowych dotrzymał słowa.
Tymczasem w końcowej fazie naszej współpracy miałem wrażenie, że on sam uwierzył, że był samoukiem i że sam wszystko wymyślił.
Jaka była natomiast Prawda?
Bardzo prosta: Tymiński nie miał zielonego pojęcia o realiach polskich. Nie miał żadnej wiedzy socjotechnicznej, politycznej, gospodarczej na temat Polski.
Naiwnie myślał, że zabłyśnie tym, że jest biznesmanem, a przecież Polacy aspirują do tego, aby wejść w świat wolnego rynku – więc na tym polu będzie natychmiast autorytetem.
Dla mnie to będzie okazja nie tylko aby przetestować elementy mojej Teorii Q i sprawdzić jej skuteczność w realiach wyborczych, ale będzie to okazja, aby momentami Stanisław Tymiński stał się moim Alter Ego – i przedstawiał moje wcześniejsze poglądy, które prezentowałem w „Moim Życiu” – to i wiele innych rzeczy będzie dowodem, że byłem autorem większości jego poczynań wyborczych – włącznie z całą historią „Czarnej Teczki”, którą także bardzo szczegółowo przedstawię.
Tymiński nie chciał, abym pojawiał się wraz z nim w Warszawie ani nawet abym przyjeżdżał do Pęcic, powiedział, że jest nawet tu bacznie obserwowany.
Odtąd spotykaliśmy się regularnie i dość intensywnie w domu moich rodziców w Podkowie Leśnej pod Pruszkowem przy ulicy Słowackiego 14.
Tymiński lubił tam bywać i celebrować z nami często wystawne kolacje, które mu przygotowywali moi rodzice.
Stan vel Stanisław Tymiński dalej przedstawia się konsekwentnie jako selfmademan.
I jego prawo – natomiast ja się czuję zwolniony z umowy, ponieważ nigdy za moje usługi mi nie zapłacił. Po latach dowiem się także od człowieka z WSI, że służby dokładnie wiedziały o naszej współpracy i nie ingerowały – ponieważ Tymiński po części realizował bezwiednie ich plan – który także w dalszych częściach przedstawię.

MOJE ŻYCIE • PIOTR TYMOCHOWICZ • teoriaq.com